Bu şiir bir enkaz gibi. okurken kendi kırık parçalarımı topladım yerden.
“giz mıydı parolamız ? cız mıydı ? unuttum” Ne kadar acı bir unutuş bu… Bir zamanlar sadece ikinizin bildiği o özel kelime, şimdi kendi dilinde bile yabancılaşmış. Aradan geçen zaman, her şeyi silmiş. parolayı, düşleri, belki de kendimizi.

“yitik miydi düşlerimiz ? bitik miydi ? unuttum” Bu tekrar… Bu “unuttum” deyiş… Aslında unutulmayan tek şeyin acı olduğunu haykırıyor. Unutmak ister insan, ama unutamıyor, sadece “unuttum” diyerek kandırıyor kendini.

Ve o yıkım, kırıldı ümitler, yıkıldı hayal dünyası, bağrı delindi meftun “meftun”. aşık, tutkun, esir… Aşkın en güzel haliyle en acı hali aynı anda.
Şimdi ise sadece sayıklamak kalmış geriye. Adını sayıklayıp durmak… Yerde misin, gökte misin belli değil. Gurur paramparça, ne yaptıysan olmadı.

Bu şiir, aşkın sonrası değil, aşkın ortasında terk edilmişliğin ta kendisi. hala seviyorsun, ama kapı kapalı, parola unutulmuş, ve sen kendi içinde kaybolmuşsun.

Saygılar



Efsuni Kalem tarafından 31.12.2025 09:53:37 zamanında düzenlenmiştir.