Tek öğünüm vardı günde onu da kaldırdım.
Çünkü hep yemek yerken aklıma geliyorsun.
Uykularımı bile, yıldızlara çaldırdım.
Biraz dalacak olsam, sen gelip deliyorsun.

Galiba biliyorsun...belki de gülüyorsun...
Ben böyleyken söyle sen...mutlu mu oluyorsun...

Madem terkettin beni, hayaline de söyle.
İkide bir karşıma çıkıp durmasın öyle.
Hâlâ seven birine zulüm olur mu böyle ?
Tam da kurtuldum derken, aklımı çeliyorsun.

Galiba biliyorsun.. belki de gülüyorsun..
Ben böyleyken söyle sen...mutlu mu oluyorsun...

Sana hakettiğinden fazla değer vermişim.
Ömrümü heba edip ayağına sermişim.
O da sevdi mi diye hep kendime sormuşum.
Cevap kağıdın bomboş, sınıfta kalıyorsun.

Galiba biliyorsun...belki de gülüyorsun...
Ben böyleyken söyle sen...mutlu mu oluyorsun...

Beni koptu kopacak, çürük bir ek sayarak.
Hiç hesaba katmayıp nasılsa tek sayarak
Hatta umursamadan, adeta yok sayarak.
Yaşadığın her günü, ömrümden çalıyorsun.

Galiba biliyorsun...belki de gülüyorsun...
Ben böyleyken söyle sen...mutlu mu oluyorsun...

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)