Kadın annedir,
Topraktan doğar, toprağa can verir.
Ellerinde çamur,
Ama yüreğinde sonsuz bir merhamet taşır.
Bir tarlayı sürerken eğilir,
Bir çocuğu severken göğe yükselir.

Kadın kardeştir,
Yükü paylaşır sessizce.
Sırtında odun,
Gözünde umut vardır.
Dağın yeli yüzüne vurur,
Ama o yine de gülümser hayata.

Kadın eştir,
Aynı yolda yürür,
Aynı ekmeği böler.
Soğuk gecelerde sobayı yakar,
Sıcaklığı yalnız eve değil,
İnsanın içine yayar.

Topraktır kadın,
Ana gibidir.
Tohum ona düşer,
Bereket ondan çıkar.
Dereler onu görünce coşar,
Tepeler başını eğer.

Bahçesinde domates,
Tarlasında buğday,
Evinde dua vardır.
Sabah günle uyanır,
Akşam yıldızla dinlenir.
Hayat onun omzunda durur.

Köy yolları onu tanır,
Çamur ayak izini bilir.
Taş duvarlar,
Onun sesine alışkındır.
Bir kapı gıcırdasa,
İçinde kadın vardır.

Şefkattir kadın,
Sözsüz öğretir.
Bir bakışıyla susturur acıyı,
Bir dokunuşuyla büyütür umudu.
Millet onunla ayakta durur,
Onsuz hiçbir şey tamam olmaz.

Doğa renklenir kadınla,
Rüzgâr yumuşar.
Dereler daha berrak akar,
Toprak daha çok verir.
Çünkü anne kadındır,
Çünkü yaşam kadından başlar.