Beni Bana Geri Veren Kadın.

Hayat, bana uzun yıllar boyunca düşmeyi öğretti;
yanlışlarımı değil, yalnızca yorgunluklarımı biriktirdiğim zamanlardan geçtim.
Geçmişim vardı elbette, ama geçmiş dediğim şey aynasız bir odadan ibaretti,
kendimi gördüğümü sanırken, kim olduğumu hiç bilmeden yürüdüğüm bir karanlıktı.

Sonra o kadın çıktı karşıma;
ne bağırarak konuştu, ne inciterek öğretti.
Sözleri öfkenin değil, bilincin sesiydi;
beni yargılamadan, bana beni gösterdi.
Yanlışlarımı saklamadı, doğrularımı abartmadı,
her şeyin bir üslubu olduğunu, insanın insanı ancak böyle koruyabileceğini hatırlattı.

“Bu da geçer,” dedi;
ama geçip giden zamanın içini boş bırakmamayı öğreterek söyledi bunu.
Günlerin kıymetini, birini severken incitmemenin ahlakını,
hayat verdiğin bir kalbi cehenneme çevirmemenin sorumluluğunu
sessiz ama sarsıcı bir bilgelikle anlattı.

Gururluydu, fakat kibirden uzaktı;
dik duruşu baş eğmemekten değil, kendini bilmekten geliyordu.
Sözleri, yüreğime aceleyle atılmış cümleler gibi değil,
sabırla örülmüş bir kazak gibi yerleşti içime;
soğuk zamanlarımda beni ısıtan şey, işte o sözcükler oldu.
Ben onun yalnızca güzelliğine değil,
edebine hayran oldum.
Kadınlığına değil sadece, karakterine bağlandım.

En zor insanlardan birine âşık olduğumu biliyordum,
ama o kadın, en küçük şeylerde bile sevinmeyi bilen,
mutluluğu ertelemeyen nadir ruhlardandı.
Kanatsız bir melekti benim için;
çünkü uçmayı öğretmeden de ayağa kaldırabiliyordu.
Rüyalarımın tek gerçeği oldu,
çünkü hayali değil, beni ben yapan hakikati taşıyordu.

Yıllarca tökezlediğim bu hayatta,
beni ayakta tutan tek kalp onun kalbiydi.
O kadın, bana nasıl daha iyi bir insan olunacağını anlatmadı;
beni, daha iyi bir insan hâline getirdi.
Benim ben olmamın sebebi oldu,
ve bunu asla yüksek sesle söylemeden başardı.


Bazı insanlar hayatımıza aşk olarak girmez;
bazıları vicdan olur, karakter olur, insanın kendine verdiği en büyük söze dönüşür.
Bazı kadınlar sevilmez yalnızca;
insanı, kendine geri kazandırır.

Mehmet bildir