Gecelerime nakış nakış işlenen hecelerle,
ve elimde fener,
gündüz vakti sahibini aradığım tümcelerle,
gizinde demleniyorum bildiklerimin.
Sağır Sultanın kulak kesilişleri,
âmâları sefere çıkartırken,
razı geliyorum ampute kaderime.
El pençe boyun büküp sebâta,
Sığınıyorum ‘bir bildiği var’ olana.
Bu köy bizim değil sanki, o köy bizim.
Nasipten ötesi olmayan.

Galebe çalınırken hayaller,
meğer kılıfını hazırlıyormuş hırsız.
İçimde sirenler kırmızı mavi.
Güzele müştak ruhumun
kafesinedir şimdi serkeşliği.
Aşkta yüksünmek insan işi değil.


Sahi, bile bile suya yazı mı yazılır?


Keller sırma saçlı anılmadan,
varken bilinmeli insanın değeri.
Sonrası bildiğin nedamet.
Solmadan güller,
susmadan bülbüller,
saatler hasrete gebe kalmadan,
vaktinde yaşanmalı her şey.
Yarına kalmadan,
yanına kalmalı bazen.
Yanında kalmalı.