BIRAKTIĞIM EL

Ekim’di bana geldiği gün.
Rüzgârın hafifçe estiği,
yağmurların yağdığı,
toprağın umut koktuğu bir Ekim…
Umutlar ekip, aşk yeşertecektik biz.

Geleceği öngörürcesine,
hem bir ihtar hem de sitem gibi:
“Tuttuğun eli bırakırsan,
bıraktığın eli bir başkası tutar,” demişti.

Aradan onca zaman geçti.
Ne yaralar açtı yüreğimde,
tımar edilmeye muhtaç yaralar!
Sinsice sızlatan yaralar…

Tuttuğum eli bıraktım.
Ardına bakmadan çekip gitti.
Kim bilir, belki de çoktan gitmişti;
sadece ben geç fark ettim.

Bir Kasım akşamıydı gidişi.
Birlikte olduğumuz anların,
kapanmayacak yarası olacak. diye düşündüm.
Her Kasımda,
her Aralıkta biraz daha eksileceğimi sandım.

Meğer yanılmışım.
Gittiği gün onu unuttum,
İyileştim ve kapandı yaralarım.
Sadece merak ediyorum:
“Bıraktığım eli bir başkası tuttu mu?”


Efkan ÖTGÜN