kim üfler şimdi içimde yanan ateşi
kim toplar geceden sarkan o susuşu
ağzımda dolanan cam kırıklarıyla
hangi mevsime sığırım ben şimdi

biliyorum
kaderin kör duvarında bir delik var
oradan izliyorlar bizi
terimizin altındaki sırları
en çok da birbirimize dokunurken
üşüyen yalnızlığımızı

bedenimde sürekli kanayan bir yara var tanrım
alamadığım bir viraj
dönemediğim kavşaklar

neresinden baksam karanlığıma çıkar yol
öyle kuytuda büyüyen bir harita gibi değil
öylesine çatlak
öylesine sarsıcı
öylesine kirli bir kudret

yasaklı nefeslerde çoğaldık ey tanrım
karanlık odalarda unutuldu tenimiz
yüzüldü derimiz eğreti döşeklerde

gölgesiz kaldı sesimiz ey tanrım
şimdi sabaha yürüyen tek cümlem
kollarımda çırpınan bir kuzgun daha var

şiirleri zincire vuranlar var ey tanrım
dünya artık bize sunduğun gibi değil

ruhumuzu bozan ağır bir kasvet var
ucuz odalarda çürüyen aynalar
başka yüzler takıyor herkese
hepsi başı boş bir sahnede oynuyorlar

tuzlu sular içiyoruz artık eytanrım
ağzımızda hr an acı, buruk bir tat
yanaklarımızı yakan bir tuzak gibi
doldurup doldurup boşaltıyorlar

ve ben daha keskin bir ışık çizmek isterken gökyüzüne
içi sinsi bir açlığa düşüyor her sokak

al beni tanrım, baştan yarat
beni bu kaypak
beni bu ıslak sokaklardan

zincirinden kurtulmuş, başı boş
ve kendine has şeytanlardan
kurtar ey tanrım

beni başka bir dünyada
yeniden yarat!