Soldu vazoda kırmızı güller
Uçup giden hayaller gibi
Solgun ve kırılgan yapraklarıyla
Kala kaldı boynu bükük masada
Hiç açmamış gibi, gonca olmamış hiç
Hiç sevmemiş sevilmemiş kul misali
Ayazda kalmış gül misali
Rüzgarda ordan oraya savrulan kül misali
Uçup giderken hayaller

Boynu bükük köşesinde bir adam
Solmuş güllere bakarak
Dalıp dalıp gidiyordu bir yerlere
Yaşanmamış yılların yüküyle omuzunda
Bir ayrılık türküsü yankılanıyordu kulaklarında
"Ölüm ver Allah’ım ayrılık verme"

Bir gün daha geçip giderken ömürden
Bir gül daha solup kuruyordu ömür bahçesinde
Ne aşkın kırmızısı, ne yaşamın yeşili kalıyor
Soluyordu bütün renkleri gönül bahçesinin
Göz yaşlarıyla sulanmış, özlemle beslenmiş
Bir gül daha kuruyordu vazoda...
Bir gün daha bitiyordu ömürden.
Yaşanmamış yıllar hanesine yazılacak
Bir gün daha

Faruk Tezel
23.11.2025