Yalnızsın sen,
Yalınsın,
Tek ve mazursun,
Ve hep öyle kalacaksın.

Ne demek olduğu bilinseydi,
Tekilliğin,
Hayat devam eder miydi?
Bir köşebaşında ağlamasa şair,
Bu hayat hiç,
Devam eder miydi?

Arınınca beşer,
Yaşamayı mı seçer,
Yoksa el etek çekip,
Yalnızlığa mı düşer,
Bir mezarlık harbinde,
Yaralarını mı deşer?

Belki sorulur soru,
Belki alınır cevap,
Yalnız olmak kalkınca tedavülden,
Yaşamak olur sevap.

Bir yönü düzeni yok,
Yalnızlığın.
Bu nazım,
Ya da nesir gibi.
Ne olduğunu anlamazsın.
Tıpkı yalnızlık gibi.

İyi ya da kötü, ne fark eder?
Senden arta kalan da sensin.
Bir yalnızlık orkestrasında,
Tekil kalan senfonisin.

Notalar secde eder,
Melodiler artık çürür.
Orkestra intihar eder,
Çalgılar evrene yürür.

İyi olsam yazar mıyım şiir,
Bir vasıtasız,
Şiir olur mu?
Bir şiir olmadan,
İnsan var olur mu?

Ayakların üzerine,
Uçurumdan atacaklar seni,
Eğer durursan,
Biraz şansın varsa,
Yaşarsın,
Ancak yalnızlığa düşerken,
Yalnızlıkta yanarsın.

Bir viranenin kayığı,
Ne anlatıyorum ben,
Yine mi imgeler?
Birkaç duygu çıksın diye,
Anlamsız kelimeler.
Ne anlatıyorum bilmiyorum.
Cevabım yok,
Deseler eğer,
Ne anlatıyorsun birader?

Şairiz de şiir yazıyor muyuz?
Yoksa yalnızlıktan mı kaçıyoruz?
Kelimelerden yalnızlık çıkarınca,
Allah’ın her günü,
Şair mi oluyoruz?