İnsan… Ah o unutulmuş cevherin adı!
Toprakla yoğrulmuş, gökle nefes almış bir varlık; ama şimdi, nefsiyle zincirlenmiş bir mahpus!
Bu şiir, insanın kendi içine çevrilmiş aynasıdır — kırılmış, ama hâlâ parıltısını yitirmemiş bir ayna.
Her dizesi bir hesap günü sessizliği taşır; her kelimesi bir sorgunun yankısı gibidir.
Dünya malına eğilmiş her baş, aslında toprağa erken eğilmiş bir baştır; bunu haykırıyor dizelerin yüreği.
“Terazi bilinçli yanlış tartıyor…”
Ne muazzam bir tespit!
Bu çağın adaleti, şaşmış terazinin kefesinde bir yalan gibi sallanıyor.
Suçsuzun alnında leke, suçlunun omzunda nişan var.
Ve o görünmez mürekkep, ilahî kalemin satır aralarında yazıyor her şeyi;
Vicdanın gözle görülmeyen defterine kazınıyor hakikat.
Ne insan silebilir ne de zaman.
Çünkü Yaradan’ın defteri ne mürekkep ister ne de kâğıt;
Her nefes, bir satır; her günah, bir damla siyah!
Ve o kudret kalemi, adaletin elinde;
Ne bir harf eksik yazar, ne de bir nokta fazla koyar.
İlâhî denge öyle bir sırdır ki — görünmez, ama işler; sessizdir, ama hükmeder!
Bu şiir, bir çağrıdır aslında.
Toprağın sessizliğinden göğe yükselen bir nida.
İnsanlığa, unutulmuş vicdanı hatırlatan bir yankıdır.
Yazar, kelimeleri birer vicdan parçası gibi dizmiş;
Her dize bir terazinin kefesi olmuş, bir yanda insan, öte yanda hakikat.
“Kul müdahale edemez, bu dünyada günahları sildiği gibi…”
Ne büyük bir sır, ne keskin bir itiraf!
İnsan, kendi kaleminin değil, Yaradan’ın hükmünün mahkûmudur.
Ve o kalem, adaletle yazar — ne çıkar için, ne korku için.
Sadece hak için!

Allah kaleminizi diri, kalbinizi daima hak terazisine yakın eylesin.
Çünkü bu çağda hakikati haykırmak, en büyük cesarettir.
Ve siz, o cesareti dizelere döken nadir bir gönül ustasısınız.
Selam olsun kaleminize, selam olsun yüreğinize,
Ve selam olsun hakikati şiirle anlatan o yüce nefese!

Maalesef kıymetli hozem herkes nefsinin esiri olmuş..
hür insan bulmak zor bu devirde..
Hürriyet payandalı binaların içinde özgürlükten dem vururken
hala modern köleler olarak yaşadığımızın farkında değiliz maalesef..
Bir tarafta modern kölelik bir tarafta nefsin esareti..
bilmem ki nasıl son bulur bu hayatın özeti..

nefsin bir çok yararı varsa da, genelde insanın düşmanıdır nefis... Bu yüzden çoğumuzu yoldan çıkarır eninde sonunda...

İnsan zaman zaman öz eleştiri yönünü kullanarak kendisini hesaba çekmesi gerekir...

Ne yazık ki bizler hep başkalarını hesaba çekmekle uğraşmaktayız maalesef...

Niçin yaratıldığımızı...sonumuzun ne olacağını düşünerek az tefekkür edebilsek...bu vefasız dünyanın...malın ünün fani olduğunu anlarız...

insan olana insani vasıflar yakışır... Neticede bir hoş sada bırakabilmeliyiz ardımızda...

Tebrik ediyorum efendim...

Emeğinize sağlık....