Sana dair ne varsa
Birer birer susturdum içimde.
Artık adını anmak bile boğazımda düğüm oluyor…

Anladım,
Sevmek sadece acı bir ezbermiş.

Bekledim...
Belki bir gün dönersin diye değil,
Belki bir gün anlarım kendimi diye.
Ama ne sen döndün,
Ne de ben o bekleyen hâlimle kalabildim.

Vazgeçtim…
Hayattan değil sadece,
Sana inanmak için kurduğum hayallerden,
“Belki”lerle ördüğüm o kırılgan umutlardan,
Kendimi kandırdığım her geceden vazgeçtim.

Sesini duymayı beklemekten vazgeçtim…
Bir haberini görürüm diye sabahladığım uykusuzluklardan,
Adını içimden fısıldayıp
Cevap beklediğim sessizliklerden... Vazgeçtim.
Kalbim artık yankı bile vermiyor.

Artık yolum başka yere çıkmıyor,
Kalbim yeni umutlara açılmıyor.
Kapanmış kapılar gibi içim...
Artık kilitliyim.
Hem hayata
Hem de kendime.

Biliyorum,
"Bu da geçecek." demiyor içim artık.
Çünkü bazı eksiklikler, Geçmiyor, sadece alışkanlık veriyor.

Şimdi ne bir adım atacak cesaretim kaldı,
Ne de dönüp bakacak bir nedenim.
Yalnızım, evet...
Ama bu yalnızlıkta bile
Sana yer yok artık içimde.

Ve bu kez gerçekten
Senden de...
Kendimden de...
Hayattan da vazgeçtim.