Gölgemin Sınırı..

Bir eşikti belki de ruhumun geçmediği, tamamlanmamış bir ezgiydi sevda, duyulmayan; sözcüklerin giydiği ateşten gömlek kadar
Yüreğin taşıdığı o görünmez ağırlık
Gecenin hiç bitmeyen o koyu sessizliği
Ufka doğru savurduğum kırık bir düş aynası
Bir de inancımın pamuk ipliğinden köprüsü
Topladığım kadar kayıp hatıraları
Ve zamanın cildinde gizlenen o kederin
Nasıl da ele verir kendini susuşlarda.

Kaderin şifresi, pas tadında bir bekleyiş
Belki de ruhumun aksi: yoklukla mühürlenen bir an
Bir ah, bir iç çekiş
Bir de kimsesiz nefes
Sahte tebessümlerden kaçabildiğim kadar
Kendime hem sığınak hem zindan
Çıplak ruhuma sardığım dikenli sarmaşık.

Vuslatı olmayan yollar
Yarım ağızla söylenirken şarkılar
Anlamsız vedalaşmalar
Dokusu keder iken hayat
Ve yolcusuz duraklar.
İçimde hesaplaştığım, kelimelerin dar geldiği
Sığamazken bu dünyaya
Deli yağmurlar gibi özleyip
Avuttuğum
Yokluğun o keskin bıçağı
Hüzün iken yankısı kalbin; vazgeçmiş umudun bıraktığı izler gibi
Bir bakışın manası,
yokluğun matematiği
Ve dipsiz kuyularda biriken
Kimsesizliğin ayak sesi.

Kurşuni bir gökyüzü
Adı unutulmuşken sevincin
İçimde düğümlenen bin pişmanlık
Eskiyen hayallerin tozlu raflarda kaldığı
Peşinden hakikatin bir sır gibi kaybolduğu
Tükenmiş ümitlerin fısıltısı
Camdan kehanetler
Aşkın da sürgünü iken kalpten gidişler.

Sevda sürgünü bir hâl: kelimelerle sırdaş; şairin ruhundan damlayan mürekkep izleri
Meçhulün tanıklığında rüzgârın
Ve işte yalnızlıkla kesişen
Değersizleşirken bekleyişler
Hayatın ince sızısı, bir imtihan gibi
Nedense o dalgın bakışlar
Toprağın çağrısında,
zamanın kıskacında
çaresiz bildiği kadar acıyı
şairin de yazmayınca kanayan parmakları.

Güzün tiryakisi
Telaşlı gölgeler atlası
Kalbin yer değiştirmesi
Şairin zamandan aldığı intikam
İnce ince işlenen keder ve vazgeçişler.

Bir hüznün işgali
Aydınlığı da yuttu mu boşluk,
Mevsimin ve ruhun tükenişi
Bir ağıt misali
Usulca sokulan hayata
Boşluğun girdabında
Hiçlik ve de belirecek iken
Umursanmazken yakarışlar.
Bağırdığı en sağır sessizlik ve perde, şairin
Yorgun bir kuşun kırık kanadında
Solgun yüzlü bir veda
Gidip de dönülmeyen bir diyar
Ve o sızı ve o düğüm
Yokluğun hecelediği donakalmış lisanı...

Hasan Belek
30 04 25
Akçay


Şiir, derin bir yalnızlık, içsel çatışma ve melankoli yaşayan bir ruhun iç dünyasını anlatıyor. Tamamlanmamışlık hissi, varoluşsal sancılar ve hayatın ağırlığı altında ezilen şair, kendini ifade etmekte zorlanır. Kelimeler, acı verse de tek sığınak haline gelir. Şiir, umutsuzluktan tükenişe ve sessiz bir kabullenişe doğru ilerleyen, kasvetli ve içe dönük bir yolculuğu özetler.