Bugün
Bir enkaza dönmüş sanki içimin köşebaşları
Sızlıyor yüreğimde dört hanem
Boz bulanık bulutlar iniyor gözlerime
Bugün, bir hastahane odasında
Sana geldiğim zamanı silemiyorum usumdan
Buz gibi parmaklarının yanan avuçlarıma sığınışı
Çaresiz gözlerin gözlerimden umut beklediği
O an ; unutamıyorum sesindeki çaresizliği

Sana gelmiştim koşarak
Ya bulamasaydım ellerini ?
Sonra taa Almanya akşamlarına uzandı
Seninle dolu hatıralarım
Keşke sarabilseydik zaman dilimlerini
Eridim, nefes alıp verişlerinde, dilim dilimdi içim !
Dışarıda yağan karlar serinletemedi gözlerimi
Mevsimler dönmeyecek belki
Açılmayacak mı artık çiçekler... bilsem

Artık gelmez o zamanlar
Bir masalmış yaşamak, hayaller kurmak yine
Denizlerimiz engin değil, bakışlarımız gamla dolu
Boşunaymış ağlamak, iç geçirmek hüzünle
Bazen düşünmek güzel, maziye dönmek güzel
Yeniden hatırlayıp, yeniden yaşamak güzel
Zaman varmı bilemem

Ağla şimdi mazim
Ağla hatıralarımla dolu mevsimler
Eylül ağlasın, karlar sarmış pencerem ağlasın
Siz, dallarda titreyen kuşlar
Ağaçlardaki özlem titreyişleri
Bırakmayın beni, tutun ellerimi !
Bitmek, tükenmek bilmeyen hatıralarım
Sen ; çocukluğumuz, yaşadığımız odalarımız, ağaçlarımız
Beni böyle bırakıp gitmeyin ne olur !
Gitme !

Günay Koçak

24. 01. 2025