Gecenin örtüsünde bir hatıra bulutu
Sessiz yankılarla dokunur karanlığın özüne
Gökyüzünde iz bırakmadan savrulan bir rüya
Yağmura hasret, suskun damlalar erir yokluğa

Ufuk, sessizliğin keskin çizgisi gibi
Sisin ardında kaybolur unutulmuş sözler
Bir zamanlar sıcak olan, şimdi soğuk izler bırakır
Ve geçmiş, soğuyan toprağa kök salar

Gölgelerin içinden sana sesleniyorum
Sırların rüzgarda dağıldığı bir yerde
Havada asılı, yönsüz bir düş gibi
Sessizliğin yankısı, kaybolmuş bir iz gibi

Savrulan yaprakların fısıltısıyla dans eder rüzgar
Boşluk, yankılarla örülü bir ağ gibi yayılır
Yalnızlık, her damlada daha derin bir iz bırakır
Gökyüzünde ağır asılı, solgun bir yıldız

Düşler zincirlenmiş, sessiz bir mahzende
Sis içinde kaybolur geçmişin yankıları
Şafak gelir mi yeni bir ışık getirmek için?
Yoksa gözlerde daha derin bir gece mi doğar?