Dünyaya gözlerimi açtığımda
Etrafımda gülenler vardı
O gün içlerinden yalnızca
Annemi tanımıştım

Aldığım ilk nefesle
Ağlamaya başladığımda
Tir tir titreyen bedenim
Huzur bulmuştu
Annemin kucağında

Göğsünü ağzıma dayadığı an
Kana kana emerken sütünü
Soluğumu dahi tutmuştum
Kesilmişti ağlamam da

Günler geçtikçe büyüdüm
Büyüdükçe tanıdım başkalarını
Belliki tek çocuk değildim
Belliki bana kol kanat gerecek
Ağabeylerim ve ablalarım vardı

İhityar ninemle dedemi unutamam
Bir de bizim için didinen
İşten eve yorgun argın dönen
Güçlü kuvvetli babam vardı

Zaman nasıl da geçti
Ne vakit büyüdüm
Ne zaman evelendim de
Çoluk çocuğa karıştım
Ben miyim yolu yarılayan?

İnsan farkına varamıyor
Zaman su gibi akıyor
Bir zamanlar çok sevdiklerini
Bir bir aramaya başlıyor

Nerede şimdi sevdiklerim?
Ya beni sevenler?
Candan öte can bildiklerim
Neden bir selam dahi vermezler?
Tek kabahatli ben miyim?

Şimdi bakıyorum da aynaya
Meğer ben çok yalnızmışım
Ne çok sevmeyenim varmış da
Yazık ki hiç anlayamamışım


Yusuf Akkaya