TERK ETTİĞİM ÇOCUK:

Başkalarının gözyaşında,
Başkalarının sevinç çiçeğinde,
Başkalarının yıldızlarla dolu gecesinde
kaybolmuşum.

Kendi göğümde hiç yıldız yakmamışım,
rüzgarın saçımı okşadığı akşamlarda
kendime hiç sarılmamışım.

Her seferinde başka yüreklerin kırık dökük cümlelerinde,
başkalarının mutluluğunda durmuşum,
ama kendimi bulmaya bir adım bile atmamışım.

Bir başkasının ateşinde üşümüşüm,
onların yarasına merhem olmuş,
ama kendi içimde kanamışım sessizce,
gözlerimde kendime hiç yer açmamışım.

Sekiz yaşında bir çocuk kalmış içimde,
o küçük elleriyle bana uzanmış;
ama ben başkasına bakarken onu terk etmişim.

Şimdi dönmek istiyorum o unutulmuş çocuğa,
kırılmış oyuncaklarını toplamak için,
gözlerindeki yaşları silmek için,
ve ilk kez, gerçekten kendim için
kendimden af dilemek için…

O küçük ben, sekiz yaşında bir gül dalı gibi kırılgan,
bir gülüş aramış gözbebeklerimde,
oysa ben başkasının bahçesine dökmüşüm tohumlarımı,
ve kendimden bir çiçek bile esirgemişim.

Şimdi dönmek istiyorum o terk ettiğim çocuğa,
kendi gölgemde kalmış çocuk yüreğime,
ona gökyüzümü, yıldızlarımı anlatmak için,
ilk kez yalnızca ona, kendime, özürle dokunmak için.

Kırık kanatlarını onarıp uçmak,
yeni bir umutla göğe açılmak için.

Mahmut Fakhani