I.

Bir geceyi daha katladım hüzünle,
Kimsenin gölgesini düşürmediği o köşe başında.
Bir hecenin arkasına sakladım en ağır ağrımı,
Duymak, tek başına bir suç ortaklığı.

Sen, mülteci yüreğimin o gözü pek çocuğu;
Dalgaların göğsünü yararak ilerleyen,
Ege’nin tuzunda, Akdeniz’in dibinde
Bir tutam umut kovalayan o Afrikalı, o Asyalı...
Bense süslü laflarla avunan o uyduruk vicdanın
Suskun, ikiyüzlü ve tok dostu.

II.

Bavuluna sığmayan bir vatanın ağırlığıyla
Geçiyorsun tellerden, sınırlardan, utançlardan.
Senin pasaportun yok;
Gözlerindeki o kimsesiz keder yetiyor tanımlamaya.
Bizim soframızda ise bayat bir acıma duygusu,
Buz gibi, kurak ve mesafeli...

Sana kapılarını kapatan şehirlerin haritasını çiziyorum şimdi;
Her çizgi bir reddediş, her sınır bir feryat.
Sen boğulurken gecenin zifiri koynunda,
Ben kendi konforuma bürünüp susuyorum.
Mülteci olan sadece sen değilsin bu dünyada,
Kendi vicdanından kaçan herkes bir sürgün aslında.



Mesut AKÇA