Esmize - Perihan Kılıç
181 şiiri ve 114 yazısı kayıtlı Takip Et

Mehmet akif'e vefa borcumuzu nasıl ödedik?!!!



Bu akşam kızlarım ve arkadaşlarımla beraber Ahmet Yenilmez’in oynadığı tek perdelik bir oyun izledik... Oyunun ismi “SAFAHAT Mehmet Akif Dönüyor Ya Siz… Neredesiniz?”

Sözüm ona aklı başında geçinen iyi kötü bir şeyleri bilen eskilerin tabiri ile “mürekkep yalamış “ birileri diye tanınırız kendimizce… Aslına bakarsanız ben demişiz, biz demişiz, kâh ekmek parası, kâh fakir edebiyatı, kâh geçim derdi demişiz… Kavgalar etmişiz birbirimizle. Çıkarlarımızı öylesine ön plana almışız ki şu fena denilen alemde nice değerlerimizi unutmuşuz..Mehmet Akif derken, göğsümüz kabararak söyleriz şiirlerini.. Peki, biz Akif’e hak ettiği kıymeti vermiş miyiz? Yoksa verilmiştir elbet düşüncesinin gönül rahatlığı ile hiç O’nun hayatına dönüp bakmamış mıyız?

Bakmamışız dostlar pek çok değerde olduğu gibi, tarihimizin maalesef karanlık bir döneminin içinde Akif’i de o günün karanlık zihniyetinin ellerinde çileleri içinde unutmuşuz… Üzerimizdeki hakkını, nasıl olsa gereken yapılmıştır düşüncesi ile hiç merak etmeye bile gerek duymamışız..

Hak deyince aklıma çok sevdiğim kalem dostum kardeşim Ahmet Uysal geldi..”Heva” adlı bir şiir kitabı ile “bAŞKa Hayat” adlı iki kitabı olan bu güzel insan yeni bir kitabının da hummalı hazırlığında Allah rast getirsin derken onu da buradan selamlıyor ve Ahmet Uysal’ın güzel bir şiirini satır aralarında sizlerle paylaşmak istiyorum..Çünkü öylesine bu konu ile bütünleşti ki beynimde; bu güzel şiiri, bu geç saatte izin bile almadan yazıma kattım. biliyorum ki “Abla istediğin senin” diyecekti..Ondan da Allah razı olsun…

Oyunu izlerken şiirde satır aralarında beynimde döndü durdu.

kimse ellerimdeki acıdan kuşkulanmıyor
ve herkesin elleri gözlerimde
güneşi gördükçe büyüyor karanlığım
arsız bir çocuk çığlık çığlığa
yarıyor ırmağımı ortadan
ateşe at beni baba
toprak olayım yeniden
ellerim don vurmuş bir ağacın meyvesi
hak bana
bir avuç kül gibi hak

Sahi biz ellerimizde neler büyüttük bizi büyüten bu toprakları vatan etmek için gecesini gündüzüne katan her biri fazilet örneği insanlarımızı şimdiye kadar nasıl andık? Ne kadar anladık ve nasıl yeni nesillere anlattık?..

Oyunu oynayan Ahmet Yenilmez, bu oyunu yazan 21 yaşındaki İzmir’li bir gençten söz etti. Genç bir senaristten Uğur Uzunok’tan… Utandım yemin olsun ki utandım. Ben kırkı devirmişim yarı yaşımda ve bu denli ecdadından haberdar ve onu tanıtma gayreti ile eline kalemi eline almış çıkmış yola.. .Oyuncu o arada sordu; “Akif nerede ölmüş bilen var mı?” diye. Koca salonda yüzlerce insandan 15 bilemedin 20 el kalktı öldüğü yeri bilen bile yok..Ki, oraya giden halk topluluğu Akif’ten haberdar duyarlı bir topluluk..Bu duyarlı insan topluluğu dahi Akif’i bu kadar biliyor….Vay bize, vaylar bize demeden, hayıflanmadan edemedim o anda!

Neden bizim neslimize Akif öğretilmedi? Neden Akif’in emanetlerine sahip çıkmadı bu millet? Neden evlatları yokluk içinde bu yalan dünyadan göçüp gittiler.?.Biz ki vefakarız, biz ki kadirşinasız, biz ki tuz ekmek hatrı nedir bilen bir milletiz…Ya da en azından böyle tanındığımızdan bahseder dururuz. Biz nasıl kim olduğumuzu, bu denli unuttuk? Hele Akif söz konusu ise..Nasıl bu kadar duyarsızlaştık? Utandım gerçekten utandım..

Akif’in şiirlerinin her biri ata mirası. O ki İstiklal Marşı’nı hiçbir kitabına almadı. Bu milletin ordusuna, bu halka hediye etti. Benim değil dedi..Biz hediye karşısında şükran hissimizi bu gözü gönlü tok, ancak kendisi Anadolu toprakları kadar cömert ve yürekli adama ne kadar bildirdik..Tacettin dergahı ve camiindeki manevi atmosferi içerisinde güller, bülbüller arasında Asım’ın nesline “Korkma!” diye başlayan bu şiirde ki, ulusal marştan öte manevi gıda olan dizeleri bize yazan, hediye eden kalemin sahibine hak ettiği hürmetimizi gösterebildik mi?

Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi
Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler
Hâlbuki kaç bin senedir bekleşmedelerdi
Nerden görecekler göremezlerdi tabi
Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi
Bir kere de ma’mure-i dünya o zamanlar
Buhranlar içindeydi bugünden de beterdi
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta
Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi
Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin
Salgındı bugün Şark’ı yıkan tefrika derdi

Derken büyüyüp kırkına gelmişti ki öksüz
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi
Bir nefhada kurtardı insanlığı o masum
Bir hamlede kayserleri kisraları serdi
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi
Zulmün ki, zeval akılına gelmezdi, geberdi
Alemlere rahmetti evet şer-i mübini
Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi
Dünya neye sahipse onun vergisidir hep
Medyun O’na cemiyeti medyun O’na ferdi
Medyundur o masuma bütün bir beşeriyyet
Ya Rab! Bizi mahşerde bu ikrar ile haşret

Âmin… Bizlere bu ve nice güzel dizeleri ile maneviyat iklimimizin havasını muhteşem bir esinti ile hissettiren bu büyük İslam şairini yeterince tanımamanın utancı ile geçtim bu gece de klavyenin başına.

Mehmet Âkif Ersoy, asıl adı Mehmet Ragif, 20 Aralık 1873 doğumludur. 27 Aralık 1936 da vefat etmiş. Baba tarafından Arnavut, anne tarafından Özbek asıllı Türk’tür. Cumhuriyet Dönemi şairi, veteriner hekim, öğretmen, vaiz, hafız, Kur’an mütercimi, milletvekili olarak çeşitli kaynaklar da yapmış olduğu vazifesine dair bilgiler yer alır. "Vatan şairi" ve "milli şair" unvanları ile anılır. Çanakkale Destanı, Bülbül ve SAFAHAT en önemli eserlerindendir. Gel gelelim hepimizin bildiği gibi İstiklal Marşımızı davet üzere yazmış ve ödül olarak ortaya konulan 500 lirayı almaktan imtina etmiş, 500 lirayı Hilal-i Ahmer bünyesinde, kadın ve çocuklara iş öğreten ve cepheye elbise diken Dar’ül Mesai vakfına bağışlamıştır. Ona göre Müslüman iş sahibi olmalıdır. Hele kadınlarımız kızlarımız mutlaka okumalı ve meslek sahibi olmalı diyerek bu inançla kadınlara meslek öğreten bu vakfa,o günlerde üstüne giyecek tek bir paltosu bile olmadığı halde tüm yokluğuna rağmen tek lirasına dokunmadan ödülü bağışlamıştır.

sergide bir tual gibi bakıyorlar bana baba
kimse boyamdaki tineri
kağıdımdaki yangını koklamıyor
çalı fırçalarla dokunuyorlar aklıma
aç çocuklar, çıplak kadınlar çiziyorlar ruhuma
yalnızlıkları öğret bana, bütün bildiğini
baykuşu, balinayı ve ağustos böceğini
ateşe at beni baba
adem olayım yeniden
yak beni
bir avuç kil gibi yak

Diyor sevgili kardeşim Ahmet Uysal bu güzel şiirinde.. Oyunu izleyip derinliğine bir Akif hayatının içine dalınca ben de Ahmet gibi yeniden “Adem” olmayı becerebileceksek yanmaya razıyım dedim içimden..Nelerle uyutup, neleri bizlere unutturmuşlar. Yazık olmuş bize, inançları yağmalanmış bir nesildik biz. Bunu her gün biraz daha anlıyorum .. Vaveyla va esefa bize..

Akif’in bize, bu ulusa katkısı asla inkâr edilemez… Peki, biz Onun için ne yaptık? Aslında “neler yapmadık ki!”olmalı bu sorunun cevabı… Hep beraber neler yapmışız bakalım dilerseniz;

Yazarı bulunduğu Sebilürreşad dergisini ’ Şeyh Said” arada sırada okuyormuş. O halde isyana senin dergin Sebilürreşad sebep oldu’ denilerek Akif’in dergisi kapatıldı. Sahibi Eşref Edip Fergan’da yakalanarak istiklal mahkemeleri tarafından idamla yargılanmak üzere tutuklandı... Ancak Mehmet Akif’i 24 saat takip eden bir polis hafiyesi arkasındaydı..Bu durum onu çok üzüyordu ve sıkılmıştı. Bu onur abidesi büyük insanın onuru kırılmıştı. Kurtuluşu için mücadele ettiği bu ülke, bu devlet Onun basit bir suçlu gibi takip etmekteydi.

“’Arkamda polis hafiyesi gezdiriyorlar. Ben vatanını satmış ve memlekete ihanet etmiş adamlar gibi muamele görmeye tahammül edemiyorum ve işte bundan dolayı gidiyorum’ diyordu.” Bu nedenle çok sevdiği vatanından kalkıp Mısır’a gitti.

Ona reva görülen bu çirkin davranışları yapanlar arkasından; “Madem bu kadar vatanperverdi neden öz vatanını sattı da Araplara,kalkıp Mısır’a gitti?” söylentisi ile meydana çıktılar..

11 yıl Mısır’ da sefil hayatı sürdü. 63 yaşında çok hastayken, vefat etmesine yakın İstanbul’a geri dönmeye karar verdi. Vapur Çanakkale’den geçerken İstanbul’ un camilerini görünce ağlamaya başlayan şairin yanında sadece eşi İsmet Hanım vardı.

Onun geri gelişini hazmedemeyen kişiler ona vize veren konsolosluk hakkında soruşturma başlatmış ve bu soruşturma 5 ay sonraya; vefatına kadar sürmüştür.

Mehmet Akif’in İsmet Hanım’la evliliğinden Cemile, Feride, Suad, Emin ve Tahir isimli beş çocuğu bulunuyordu. Kendisi yokluklar içinde küskün incinmiş bir şekilde bu dünyadan göçüp giderken evlatları da yazık ki kendilerine reva görülen bu acı kaderi paylaşıyorlardı.

Mehmet Akif’in büyük oğlu Emin Ersoy askerlik görevini yaptığı sırada, koğuştaki arkadaşlarına Kur’an okuyup tefsir ettiği gerekçesiyle Divan-ı Harbe verildi. Tutuklanan Ersoy, çavuş arkadaşının yardımıyla askeri cezaevinden kaçarak, o dönemde Fransız manda yönetimindeki Kırıkhan’a kadar geldi. Kırıkhan’da yakalanan Ersoy ve arkadaşı Türkiye’ye iade edildi. Cezasını çeken talihsiz adam uzun yıllar yoksulluk içinde yaşadı.

Ve Milliyet gazetesinde yazan “Çetin Altan” Akif’in oğlu ile karşılaşmasını anlatır..Yokluklar içerisinde Çetin Altan’a gelmiş ve yardım istemiştir. Bir ay sonra ise cenazesi bir çöp bidonunun yanında bulunacak ve belediyece kimsesizler mezarlığına defnedilecektir..Bu gün mezarının yeri dahi belli değildir. Çünkü isimsiz bir taşın altında bu vefasız dünyadan göçmüş ve yatmaktadır.

Babası Mehmet Akif ‘ten kalan emekli maaşıyla geçinen küçük kızı Suat Ersoy da 1991 yılında üzücü olaylarla karşılaştı. Kızları Ferda ve Selma Argon’la birlikte Beyoğlu’nda yaşayan Suat Hanım bir kış günü evden atılmak istendi. Bu üzücü olayın gazetelerde yer alması üzerine dönemin Başbakanı Turgut Özal, Suat Hanım’a Halkalı’da bir daire tahsis etti. Ancak yokluklar nedeniyle. Evini satmak zorunda kalan Suat Ersoy Hanım, Kadıköy’de Vakıflara ait döküntü ahşap bir eve taşındı. Suat Ersoy Hanım bu evde zor günler yaşadıktan sonra yaşama veda etti. Sessiz sedasız cenazesi kimselere duyurulmadan kaldırıldı.

Mehmet Akif’in küçük oğlu Tahir Ersoy ise tercüman olarak çalıştıktan sonra emekli oldu. 2000 yılında da karaciğer ve kalp yetmezliğinden vefat etti. Emekli maaşı yeterli olmadığı için Ankara’da SSK’ya bağlı bir hastanede tedavi edilen Ersoy, daha sonra İstanbul’a getirilerek, Esma Hatun Hastanesi’ne yatırıldı. Ancak hastalık iyice ilerlemiş olduğundan tedavi sonuç vermedi ve Tahir Ersoy hayata gözlerini kapadı. Cesedine haciz konulan Tahir Bey’in cenazesi de Üsküdar belediyesince yine kimselere duyurulmadan kaldırıldı

Peki, Akif’in İstanbul’da Beyoğlu Semti’ndeki İstiklal Caddesi’nde bulunan Mısır Apartmanı’da öldüğü ev ne durumda diye sormayın. Ne hazindir ki o evin yerinde bu gün “367 bar” adıyla bir bar varmış… Bu bilgiyi bizimle oyun sonunda paylaşan Ahmet Yenilmez şu müjdeyi de verdi; ” Başbakanımız Recep Tayip Erdoğan, 2011 yılını Mehmet Akif Ersoy yılı ilan etti. Doğum gününde artık bir merasim yaparsınız. Biz imza topladık ve İnşallah 2012 Mart ayında o bina Mehmet Akif Ersoy Müzesi adı altında hizmet verecek.”dedi..Biz bu büyük İstiklal şairinin tek bir hatırasına dahi sahip çıkmamışız sonra soruyoruz toplumdaki yozlaşmanın kaynağı ne diye? Buyurun bakalım tarihimiz de bunca büyük yeri olan Mustafa Kemal’e asker toplamak için cami cami gezen cepheden cepheye koşan bu büyük vatanpervere reva gördüğümüz hal ve ahvali görünce “Yarabbi yine de sen büyüksün.” demekten kendimi alamıyorum…

unutmuşum diyerek başlıyorum yaşamaya
nasılsa herkes özgürlükten yana
sen ne kadar tesadüfsen
ben de o kadar yalanım aslında
ama benden sonrası
ıslak yastıkta mutedil bir dua
benim ilk insanım sensin
senin son insanın ben
yarın gittikçe derinleşen boşluk hissi…
durmadan kanayan koca bir kalemden
şimdi kime ağlasam gölge
kimi yaşasam mezarım
ateşe at beni baba
sen olayım yeniden
bak bana
bir avuç kakül gibi bak

kimse ellerimdeki acıdan kuşkulanmıyor
gölgesine tutsak bir üşümeyle baş başayım
kırılıyor kirpiklerim derimden
herkes gözlerimi kelime kelime emiyor
dök yapraklarını artık baba kış üstüme üstüme geliyor

Bu gece kış inanın ki benimde üstüme üstüme geldi. Vefasızlıkla üşüdüm. İçim bir başka acıdı.. Bu nezih millet, bu vefakar millet ne şartlarda Akif’i unutmak zorunda kaldı, ya da bırakıldı...Bizi biz olmaktan alıkoyan, benimle inancıma rehber olan bu güzide ışıklardan beni mahrum etmek isteyen zihniyet utansın..Bu gün beni Akif’e karşı utanmışlıkla baş başa bırakan namert utansın…İnsan hakları diye diye bas bas bağıran ama sıra bu milletin evlatlarının haklarına gelince dut yemiş bülbüle dönen iki yüzlü Bâb-ı Âli utansın…Utanmayı bilmeyen, yalan söyleyen tarih utansın…

10 Şubat 2012 Vakit gece yarısını aşarken..
Perihan TUNÇOK KILIÇ
ESMİZE

Beğen

Esmize - Perihan Kılıç
Kayıt Tarihi:11 Şubat 2012 Cumartesi 00:00:55

MEHMET AKİF'E VEFA BORCUMUZU NASIL ÖDEDİK?!!! YAZISI'NA YORUM YAP
"MEHMET AKİF'E VEFA BORCUMUZU NASIL ÖDEDİK?!!!" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Nilgün Akçay
10 Şubat 2013 Pazar 00:24:56
Niye bildirilerimde yok diye yakınırken önceki tarihlere ait olduğunu gördüm.Öylesine daraldı ki yüreğim. zulme fırsat verenler nasıl olur da bu vicdanla yaşam sürerler.

Bu kadar körleştirilmiş olmamız... Acaba tek suçlu zalimde mi yoksa kolayımıza geldiği için mi onları suçluyoruz.

Komşumuzdan bir haber yaşıyorken, geçmişimize göçmek sanırım bizi çok aşıyor.

Dediğin gibi sevgili Perihan abla gençlik umut vaad ediyor.

Allah güzel İnsanların fırsatlarını artırsın ve güç ihsan eylesin.
Selamlar.

Cevap Yaz
MEHMET CEMALETTİN BAYHAN
24 Mart 2012 Cumartesi 09:43:31
"... Bizlere bu ve nice güzel dizeleri ile maneviyat iklimimizin havasını muhteşem bir esinti ile hissettiren bu büyük İslam şairini yeterince tanımamanın utancı ile geçtim bu gece de klavyenin başına..."
Sevgili PERİHAN hm.ef.dost ,neden üzülecek ve hele de ( UTANACAKMIŞSIN Kİ ?..)
Nice leri elimizin tersiyle iteleyivermedik mi,böylesi DEĞERLERİMİZİ,DEĞERLİLERİMİZİ. ?..
Benim acizane şiir diye karaladıklarımın bir nebze olsun CENNET MEKÂN MEHMET AKİF
ERSOY' dan esinlenmiş/mülhem bir yanını görmüşsündür..
O, daha 14-15 yaşlarımdayken gönlümde,ruhumda ,beynimde yaşamağa başlayan YÜCE BİR
İNSAN,DEĞERLERE DEĞER KATAN,MÜTEVAZİ,SON DERECE GERÇEKÇİ VE ELİNİN TERSİYLE,
ZAMANIN HAYLİ YÜKSEK SAYILACAK BİR MEBLAĞI DA SİLKELEYEBİLMİŞ.HAYRA KULANILSIN DİYE KABUL ETMEMİŞ BİR İNSAN..
Ben,aczimi kabul ile son vermek zorundayım,( UTANAN...) sadece kendinizi sanmayın lütfen.
Metin için çok teşekkürler,sevgiler,saygılar hm.ef. kızım/dost..

Cevap Yaz
ERAY ÖZGÖR SARIKAYA
8 Mart 2012 Perşembe 09:47:44
memleketim Erdek'te cami imamı ve müezzini aile dostumuzun çocklarıının adı mehmet ve akif ne güzel isimleri var öyle dedim tam bir mehmet akif hayranıydı bende yukarıdayazılanların birçoğunu bilmiyordum önce imamı anlatayım
mehmet akif zannediyorum Macaristana sürülmüş sürgünden dönmüş sormuşlar orada hayat yaşam insanlar nasıl diye şairde demişki yaşantıları bizim dinimize benziyor dinleri bizim yaşantımıza benziyor çok güzel söz yozlaşmamız bu kadar güzelanlatılamaz
vefasız bir toplumuz minnet duygularımız görüncekabarıyor gözmediğimiz şeleriçok çabuk unutuyoruz çok güzel biryazıydı
tebrikler saygılar

Cevap Yaz
banu begüm
21 Şubat 2012 Salı 08:47:15
çok uzun zamandır böyle bir yazı okumamıştım.konu çok etkileyici.aradaki şiirlerle verilen bilgilerle gerçekten hem duygu yüklü hem de insanın aklını başına getiricek bir yazı olmuş.tebrikler umarım okuyan herkesin Akif'e olan hassasiyeti değişir.çok çok çok teşekkürler

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Esmize - Perihan Kılıç Yazının sahibi 21 Şubat 2012 Salı 09:07:11
ben teşekkür ederim banu sevgiler selamlar
Aynur Engindeniz
12 Şubat 2012 Pazar 16:07:48
Değerli hocam, beğenerek, özümseyerek okudum.

Çabalarınız taktire şayan.

Sevgiler çokça...

Cevap Yaz
sami biberoğulları
12 Şubat 2012 Pazar 13:40:21
Değerli Arkadaşım.
Öyle bir konuya değinmişsiniz ki söyleyecek söz bulamadım. Sanırım sözün bittiği nokta dedikleri şey bu olsa gerek.

Selam ve saygılarımla.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Esmize - Perihan Kılıç Yazının sahibi 12 Şubat 2012 Pazar 14:25:01
o YÜZDEN AHMETİN ŞİİRİ İLE İŞLEDİM YANSAK YENİDEN ADEM OLUR MUYUZ ACABA SAYGI BENDEN SAMİ HOCAM...selamlar
Emine UYSAL (EMİNE45)
11 Şubat 2012 Cumartesi 23:47:28
Değerli kalem, Esmize, emeğine yüreğine sağlık tebrikler...

sevgilerimle...

Cevap Yaz
Erzurumlu Selim
11 Şubat 2012 Cumartesi 23:07:13
Değerli Kalem sizi bu değerli yazınızdan ötürü tebrik ederim.Hangi değerlerimize hakkıyla sahip çıkıyoruz ki...Şöyle geçmişimize ve tarihi değerlerimize bakalım neler neler var...Bende bu babda II.Abdulhamiti anlatmaya çalışıyorum....selamlar

Cevap Yaz
rasimöz
11 Şubat 2012 Cumartesi 09:48:35
Bu gün güzel bir söz okudum. La Fontaine " Namuslu ve doğru sözlü birini aldatmak kadar kolay şey yoktur" diyordu...Şahsım olarak ve toplum olarak bu sözün ne kadar geçerli akçe olduğunu ve sayısız şekilde çevremizde yaşandığına hep şahit oldum...Şimdi bir özeleştiri yaptım ve öğrencilik yıllarındaki Mehmet Akif'le alakalı yaptığımız konferanslar, anma günleri aslında siyasi bir girişim mi yoksa gönülden mi yapılmıştı diye şüpheye düştüm...Gönülden gelmeden yapıldığını acıda olsa hissettim...öyle olmasa idi şimdi bu şekilde hissetmezdim diye düşünüyorum...Elinize gönlünüze sağlık hocam...

Cevap Yaz
hyazici58
11 Şubat 2012 Cumartesi 07:17:37
Kendini gagalamaktan asırlardır keyf alan bir toplum için burada şaşılacak bişey yok. Herkesin tapınacak bir putu, kendini kandıracak kadar mutluluk veren bir cemaaati-tarikatı, herkesin bunaldığında kaçabileceği bir yedek ülkesi bulunmaktadır. Halk derin anlamda hiçbir şeyi özümseyemeyecek bilgi birikiminden uzak tututlunca, entellijansiyada bu durumda olunca, Akif'i kim ne yapsın? Akif değerli bir bütünün parçası. Bu saydıklarım ve daha çok sayabilecekleriminse bütünle işleri yok.Herkes kendi kantonunu kurtarmanın peşinde ve her kes kendi dergahına odun taşımakla meşgul. Bu dünde böyleydi, bugünde alaşımları kısmen değişmiş olsada aynıdır. Dolayısıyla bütünü temsil kabiliyetinde, yaratılışında ve hizmetinde olanlar sanıldığından çok sahipsizdirler. Çünkü bu topraklarda kollektif bilinç, ne dün, ne de bugün gerçekleştirilememiştir. Herkesin kendini avutacağı kadar bahanesi, karnını doyuracağı az çok ekmeği vardır. Bu yapının değerlerle işi olmaz, olmamıştır...Ne gün siyaseten faydalı olacakları düşünülmüş, ogün siyasilerce çok talihsiz olarak anılmak durumunda kalmışlardır.Yani sadece post için kullanılmak durumunda kalmışlardır.Bugün daha derin, daha riyakarca, daha sinsice aynı amaçlar doğrultusunda günü geldikçe kullanılmaktadırlar. Oysa herkesin gönlünde ilkel kabile rüyası döl tutmaktadır. Bütünü temsil eden tüm değerler yerle yeksanedilmektedir...

Akif'i çok erken yaşlarda keşfettim ve okudum; riya olmasın ama, safahat'ı sanırım on kez okumuşumdur. Halihazır hem dünkü, hem bugünkü toplumla Akif arasında çok derin çelişki vardır.Sadece bışardan bakınca benziyormuş gibi aldatıcı bir benzerlik vardır.

Kardeşi Bursa'da yaşıyordu, çok yakın zamanda o da yoksulluk içinde ölenlerden. Bir arazinin bekçiliği düşmüş nasibine...Bu durumu çok bilende olmamıştır. Sizd kardeşinden pek bahis açmamışsınız.

Kimseye söylenecek sözümüz yok, emeğinizden dolayı size hasseten teşekkür ederim...

Başarı,selam,saygı...

Cevap Yaz
ekbenem
11 Şubat 2012 Cumartesi 06:50:27
Akif gibi birisi için bu hayat çok normal o başka türlü olsun istemezdi zaten o miiletin vatanın şairiydi o devletin veya hükümetin değildi millet ne ise şairide o olmalıydı o kendisi varlık içinde olduğu günlerde dahi yokluğu seçti hatta Almanyaya resmi görevli olarak gönderildiğinde alman hükümetinin kendisine tahsis ettiği lüks otel odasında kalmayı içine sindiremedi benim mehmedim çanakkalede taş üstünde yatarken ben nasıl lüks odalarda kalırım diye mütevazi bir oda rica etmişti, mülkiye mektebinden babasının ölümü üzerine terddütsüz ayrılmış ve baytar mektebine geçerek anne ve kardeşine bakmak üzere hemen çalışmaya başlayacaktı ne varki okulu yatılı ve evi ile arası 15-20 km idi tüm arkadaşları trenle giderken o parasızlıktan kar kış demeden yürüyerek koşarak evine giderdi zaten öğrenciler için Abdulhamit han tarafından çok ucuzu seyehat ettirilen tren ücretini arkadaşları toplamış ve ona senin yürüyerek gitmeni istemiyoruz al bu parayı trenle gidesin diyince Akif siz benim parasızlıktan mı trene binmediğinmi sanıyorsunuz ben sporcuyum koşarak gidiyor ve spor yapıyorum demişti Akif unutuldumu dersiniz hayır Akif hiç mi hiç unutulmadı ona düşmanlık besleyen onun marşına tahammül edemeyen densizlere rastladığım oldu ama hiç kimsenin onun istiklal marşını kaldırmaya değiştirmeye gücü yetmedi yetmeyecektirde zaten o bunu bildiği içinde istiklal marşını safahatına almadı o milletin şiiridir benim değil diye dışarıda bıraktı ömrünün son günlerinde kendisine istiklal marşı değiştirilecekmiş diyenlere Allah bu millete bir istiklal marşı daha yazdırmasın demişti.bu gün devletin Cumhurbaşkanından başbakanına her seviyede anılıyor yaşatılıyor hak ettiği ilgi ve alakayı bundan sonra görecek Allah mekanını cennet etsin.

Cevap Yaz
neşter
11 Şubat 2012 Cumartesi 01:46:04
eyvALLAH..

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.