Gkhn.
307 şiiri ve 22 yazısı kayıtlı Takip Et

Sultan-üş şuara



Sultan-üş Şuara


Sultan-üş Şuara,(Şairler Sultanı) Necip Fazıl..

Üstadı bu sıfat ile tanıyalı sanırım 3 yıl kadar oldu..Yaşıma bakılırsa bi hayli geç tanıdığım aşikar..İlköğretim ve lise yıllarında ne edebiyata ne de edebi kişikliklere ilgim vardı..Hoş liseden sonra da olmadı,ta ki Üstadı okumaya başlayıncaya dek..Ne aradığını bilmediğim evimde Üstadın Çile adlı kitabını bulmuştum.Sanırım sıkıldığım vakit geçirmekte zorlandığım bir andı ki açıp okumaya koyuldum..Öyle baştan falan da başlamadım okumaya,direkt ortasını açıp kitabın okumaya başlamıştım ve ilk okuduğum dizeler,

Göz kaptırdığım renkten,kulak verdiğim sesten,
Affet! Senden habersiz aldığım her nefesten..


Ben bu dizeleri okuduğumda Üstadı tanımadığımdan ola ki,direkt beşeri bir varlığa yazıldığını düşünmüştüm..Ahh kör cahilliğim!
Sayfaları karıştırdıkça okuduğum dizeler beni derinden sarsmaya başlamıştı..Her dize bir tokat gibi iniyordu yüzüme,bu tokatlardan biri de;

Şu geçeni durdursam,çekip de eteğinden,
Soruversem;haberin var mı öleceğinden!?


dizeleri idi..Baktığımda okuduğum toplam sayfa sayısı,10’u geçmemiş fakat ben okuduğum bu az biraz sayfaların her sayfasını bir kitap gibi algılamışım,beni öylesine derinden etkilemişler..
Aslında olayın Dini yanı beni etkileyen faktörlerden biri,hatta en büyüğü diyebilirim.Okuduğum her dizenin tokat gibi yüzüme çarpması da bundandı..Olayın edebi açısı ise sonra sonra kavradığım bir mevzuydu ya da kavramaya çalıştığım..Tevafuk bulduğum o Çile kitabını bitirdikten sonra kaç kere daha baştan okuduğumun sayısını hatırlamıyorum..Bir rehber niteliğinde olan kitap her zaman yanıbaşımda durur..

Üç yıl öncesinden bugüne Üstadı sürekli okudum,eserlerini aklım erdiğince anlamaya çalıştım ve dilim döndüğü kadar ben gibi tanımayanlara anlatmaya çalıştım..Bunun yanısıra kendimce bir şeyler de yazmaya başladım tabi bunlar sadece yazı olarak kalır,eser denilemez..Yazmak önceden bir üşengeçlikti benim için,şimdi ise vazgeçilmez bir tutku..Üstadın sayesinde hem dine olan eğilimim hem de edebiyata olan ilgim arttı,insan bazen bir vesile bulur bir şeyler için,benim vesilem de Üstad oldu,Allah razı olsun Ondan!

Üstadın eserlerine değinmek istiyorum fakat,Necip Fazıl haftası olduğundan her yerde Üstadın eserlerini konu alan yazılar okumuşsunuzdur,ben bu yazıda değişiklik yaparak belli aralıklarla okuduğum vasiyetini ve Gençliğe Hitabesini yayınlamak istiyorum..Arada bir beni anın demişti Üstad,biz hiç arayı açmadan sürekli anıyoruz O’nu..Rabbim mekânını cennet eylesin,Ruhu Şâd olsun..

Vasiyeti

1- Bu vasiyet çoluk-çocuğumun ve şahsi yakınlarımın dar ve hususi kadrosundan ziyade,onların da içinde olduğu geniş ve umumi zümreyi muhatap tutuyor.Başta gerçek Türk’ün ruh köküne bağlı yeni gençlik, şu kadar yıllık mücadele hayatımda beni okumuş veya dinlemiş her fert,kısaca Allah ve Resulüne perçinli herkes...Onlara hitap ediyorum ve dileklerimin yerine getirilmesi için gerekli çalışmayı işte bu yeni gençliğe ısmarlıyorum! Eğer üzerilerinde bir hakkım varsa,Hesap Gününde tek tek sorumludurlar. Emanetim, beni seven ve İslam davasında bir hak sahibi olduğumu kabul eden herkese...

2- Fikir ve duyguda vasiyete lüzum görmüyorum.Bu bahiste bütün eserlerim,her kelime,cümle,mısra ve topyekün ifade tarzım vasiyettir. Eğer bu kamusluk bütünü tek ve minicik bir daire içinde toplamak gerekirse söylenecek söz "Allah ve Resulü;başka herşey hiç ve batıl"demekten ibarettir.

3- "Büyük Doğu Yayınları" kitabevi kuruluncaya kadar şunun bunun neşrettiği eserlerim arasında mukaddes ölçülere karşı küçük ve hafif çapta laubali,dikkatsiz ve ciddiyetsiz,hürmet ve haşyetten mahrum ve ne varsa -isterse nokta veya virgül olsun-onları reddediyor, malım olmaktan çıkarıyor ve bütün sorumluluğumu,bundan böyle kendi idare, murakabe ve firmam altında çıkaracağım eserlere bağlıyorum.İnşallah Hak bana onları dünya gözüyle bütünleşmiş ve tamamlanmış gösterir, arkamdan gelecekler de bu örneklere göre devam ederler,virgül oynatmaktan bile çekinirler.İslama pazarlıksız ve sımsıkı bağlanmadan önceki şiirlerim ve yazılarım arasında hatta küfre kadar gidenler ise,çoktan beri eser çerçevem dışına çıkarıldığı,herbirinden ayrı ayrı istiğfar edildiği ve çöp tenekesine atıldığı için nereden nereye geldiğimi göstermekte bile kullanılmamalı ve onlarla müminleri benden çevirmek isteyeceklere -çok denenmiştir- şu cevap verilmelidir: "Koca Hz.Ömer bile Allahın Resulünü öldürmeye davranmış ve peşinden bütün sahabilerin, derecede ikincisi olmak gibi bir şerefe ermiştir.Hiç ona bu ilk davranışından ötürü sonradan dil uzatan olmuşmudur? Belki o noktadan bu noktaya gelmekte faziletlerin en büyüğü vardır."

Eserlerim mevzuunda vasiyetim kısaca şu:İlk yazılarımdan birkaçı asla benim değil;sonrakiler de en dakik şeriat mihengine vurulduktan,yani nasip olursa tarafımdan bütünleştirildikten sonra benim...Bir kısmını şimdiden tamamlamış bulunduğum eserlerim üzerinde bu ölçüyü devam ettirmek ve en titiz murakabeyi sürdürmek borcu ise,mirascılarımın ve manevi mirasçım gençliğin...Ben öldükten sonra kim ve ne suretle eserlerimin üzerinde gizli bir tasarrufa kalkar da ölçüyü hafifçe bile olsa örselerse,tezgahını başına yıkınız!
En büyük korkularımdan biri,nice müellifin başına geldiği gibi,ölümümden sonraki tahriflerdir.

4-Beni,ayrıca hususi vasiyetimde gösterdiğim gibi,İslami usullerin en incelerine riayetle gömünüz! Burada,umumi vasiyette de belirtilmesi gereken bir noktaya dokunmalıyım:

1935 yılında,Mürşidim ve Kurtarıcım Esseyyid Abdülhakim Efendi Hazretlerine, bir yazımı okumuştum.Bu yazı,kendilerini tanıdıktan sonraki dünya görüşüme ait olarak,zamanenin bize aykırı,meşhur bir gazetesinde çıkmıştı ve Türkün tarih muhasebesini İslami tefekkür noktası etrafında çerçeveliyordu. Yazıyı ellerine aldılar,kalem istediler ve üstüne öz elleriyle "altın ile yazılacak yazı"buyurdular. İşte hususi zarfında duran bu kesilmiş makaleyi,bütün eserlerimin tasdiknamesiolarak kefenime iliştirsinler...

5-Nasıl,nerede ve ne şekilde öleceğimi Allah bilir.Fakat imkan aleminde en küçük pay bulundukça,biricik dileğim Ankara’da Bağlum nahiyesindeki yalçın mezarlıkta, Şeyhimin civarına defnedilmektir. Elden gelen yapılsın...

6-Cenazeme çiçek ve bando muzika gönderecek makam ve şahıslara uzaklığımız ve kimsenin böyle bir zahmete girişmeyeceği malum... Fakat bu hususta bir muziplik zuhur edecek olursa, ne yapılmak gerektiği de beni sevenlerce malum...Çiçekler çamura ve bando yüzgeri koğuşuna...

7-Cenazemde, namazıma durmayacaklardan hiç kimseyi istemiyorum! Nede, kim olursa olsun, kadın...Ve bilhassa, ölü simsarı cinsinden imam! Ve "bid’at" belirtici hiçbirşey!... Başucumda ne nutuk,ne şamata, ne medh,ne şu,ne bu...Sadece Fatiha ve Kur’an...

8-Mezarımda ilahi ve ulvi isim ve sıfatlardan ve benim beşeri ve süfli isim ve sıfatlarımdan hiçbir iz bulunmayacak...Mevlid de istemem!... Onu,uhrevi rüşvet vasıtası yapanlara bırakınız! Sadece Kur’an...

9-Şimdi sıra en büyük dileğimde...Müslümanlardan,Eğer bu davada hizmetim geçtiğine inanan varsa,şunları istiyorum: Her ferdin,herhengi bir kifayet hesabına yanaşmaksızın,benim için "Necip Fazıl’ın kaza borcuna karşılık" niyeti ile bir günlük (Beş vakit) namaz kılması ve yine birgün oruç tutması... Mevtanın ardından, onun için kaza namazı Şafii içtihadında caizdir ve aynı içtihat Hanefilerce de rahmettir.
Her ferdin,en aşağı yüz Tevhid kelimesi okuyup sevabının mislini bana hediye etmesi...70 bine dolması lazım...Bir de,üzerimde hakkı olanların bunu Allah rızası için helal etmeleri...

Ölünceye dek,üzerimdeki Allah ve kul haklarından mümkün olanını ödeyebilmek için elimden geldiği kadar cehdetmek azmindeysem de ne olacağını,nereye,hangi noktaya varabileceğimi bilmiyorum ve yardımı müslümanlardan bekliyorum. "Şey’en lillah"tabiriyle bana Allah için birşey veriniz!Yardımınızı esirgemeyiniz!

10-Allahı,Allah dostlarını ve düşmanlarını unutmayınız! Hele düşmanlarını!... Olanca sevgi ve nefretinizi bu iki kutup üzerinde toplayınız!

11-Benide Allah ve Resul aşkının yanık bir örneği ve ardından bir takım sesler bırakmış divanesi olarak arada bir hatırlayınız!

Gençliğe Hitabe

Devlet ve milletinin 7 asırlık hayatında dört devre... Birincisi iki buçuk asır... Aşk, vecd, fetih ve hakimiyet... İkincisi üç asır... Kaba softa ve ham yobaz elinde sefalet ve hezimet... Üçüncüsü bir asır... Allahın, Kur’ân’ında ’belhüm adal-hayvandan aşağı’ dediği cüce taklitçilere ve batı dünyasına esaret... Ya dördüncüsü? .... Son yarım asır! .. İşgâl ordularının bile yapamayacağı bir cinayetle, madde plânında kurtarıldıktan sonra ruh plânında ebedî helâke mahkûmiyet... İşte tarihinde böyle dört devre bulunduğunu gören... Bunları, yükseltici aşk, süründürücü satıhçılık, çürütücü taklitçilik ve öldürücü küfür diye yaftalayan ve şimdi, evet şimdi... Beşinci devrenin kapısı önünde nur infilâkı yeni bir şafak fışkırışını gözleyen bir gençlik...

Gökleri çökertecek ve son moda kurbağa diliyle bütün ’dikey’leri ’yatay’ hale getirecek bir çığlık kopararak ’mukaddes emaneti ne yaptınız? ’ diye meydan yerine çıkacağı günü kollayan bir gençlik...

Dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, kalbinin dâvacısı bir gençlik...

Halka değil, Hakka inanan; meclisinin duvarında ’Hakimiyet Hakkındır’ düsturuna hasret çeken, gerçek adâleti bu inanışta bulan ve halis hürriyeti Hakka kölelikte bilen bir gençlik...

Emekçiye ’Benim sana acıdığım ve seni koruduğum kadar sen kendine acıyamaz, kendini koruyamazsın! Ama sen de, zulüm gördüğün iddiasıyla, kendi kendine hakkı ezmekte ve en zalim patronlardan daha zalim istismarcılara yakanı kaptırmakta başı boş bırakılamazsın! ’ diyecek... Kapitaliste ise ’Allah buyruğunu ve Resûl emrini kalbinin ve kasanın kapısına kazımadıkça serbest nefes bile alamazsın! ’ ihtarını edecek... Kökü ezelde ve dalı ebedde bir sistemin, aşkına, vecdine, diyalektiğine, estetiğine, irfanına, idrâkine sahip bir gençlik...

Bir buçuk asırdır türlü buhranlar içinde yanıp kavrulan ve bunca keşfine rağmen başını yarasalar gibi taştan taşa çalarak kurtuluşunu arayan batı adamının bulamadığı, Türk’ün de yine bir buçuk asırdır işte bu hasta batı adamında bulduğunu sandığı şeyi, o mübarek oluş sırrını, her sistem ve mezheb, ortada ne kadar illet varsa devasının ve ne kadar cennet hayâli varsa hakikatinin İslâmda olduğunu gösterecek ve bu tavırla yurduna, İslâm âlemine ve bütün insanlığa model teşkil edecek bir gençlik...

’Kim var? ’ diye seslenilince, sağına ve soluna bakmadan fert fert ’ben varım! ’ cevabını verici, her ferdi ’benim olmadığım yerde kimse yoktur! ’ fikrini besleyici bir dâva ahlâkına kaynak bir gençlik...

Can taşıma liyakatini, canların canı uğrunda can vermeyi cana minnet sayacak kadar gözü kara ve o nispetle usûle, stratejiye uygun bir gençlik...

Büyük bir tasavvuf adamının benzetişiyle, zifirî karanlıkta, ak sütün içindeki ak kılı farkedecek kadar gözü keskin; ve gerçek kahramanlık mâdeniyle sahtesini ayırdetmekte kuyumcu ustası bir gençlik...

Bugün komik üniversitesi, hokkabaz profesörü, yalancı ders kitabı, demagog politikacısı, çıkartma kâğıdı şehri, muzahrafat kanalı sokağı, takma diş fabrikası, fuhuş albümü gazetesi, mümin zindanı mâbedi, temeli yıkık ailesi, hâsılı kendisini yetiştirecek bütün cemiyet müesseselerinden aldığı zehirli tesiri üzerinden atabilecek, kendi öz talim ve terbiyesine memur vasıtalara kadar nefsini koruyabilecek, destanlık bir meydan savaşı içinde ve bu savaşı mutlaka kazanmakla vazifeli bir gençlik...

Annesi, babası, ninesi ve dedesi de içinde olsa, gelmiş ve geçmiş bütün eski mümin nesillerden hiçbirini beğenmeyecek, onlara ’siz güneşi ceplerinizde kaybetmiş marka müslümanlarısınız! Gerçek müslüman olsaydınız bu hallerden hiçbiri başımıza gelmezdi! ’ diyecek ve gerçek müslümanlığın ’nasıl’ını ve ’ne idüğü’nü her haliyle gösterecek bir gençlik...

Tek cümleyle, Allahın, kâinatı yüzü suyu hürmetine yarattığı Sevgilisinin fezayı bütün yıldızlariyle manto gibi saran mukaddes eteğine tutunacak, ve O’ndan başka hiçbir tutamak, dayanak, sığınak tanımayacak ve O’nun düşmanlarını ancak kubur farelerine lâyık bir muameleye tâbi tutacak bir gençlik...

İşte bu gençliği, bu gençliğin ilk filizlerini karşımda görüyorum. Şekillenmesi, billurlaşması için 30 küsur yıldır, devrimbaz kodomanların viski çektiği kamış borularla kalemime ciğerimden kan çekerek yırtındığım, paralandığım ve zindanlarda süründüğüm bu gençlik karşısında, uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhlayıp bir ömür Allaha hamd etme makamındayım. Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim şudur: Tabutumu öz ellerinle musalla taşına koyarken, Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını da gediğine koymayı unutma ve bunu tek vasiyetim bil! Allahın selâmı üzerine olsun...

Surda bir gedik açtık; mukaddes mi mukaddes!
Ey kahbe rüzgâr, artık ne yandan esersen es!


Necip Fazıl Kısakürek

Beğen

Gkhn.
Kayıt Tarihi:27 Mayıs 2011 Cuma 23:53:59

SULTAN-ÜŞ ŞUARA YAZISI'NA YORUM YAP
"Sultan-üş Şuara" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
Kenz-i Nihân
29 Mayıs 2011 Pazar 00:39:09
Necip Fazıl deyince akan sular durur. Ne güzel, tanışmanızı anlatmanız ve o güzelliği keşfetmeniz. “Tokat gibi” tabirinize kesinlikle katılıyorum, üstadın eserleri tam bir tokat niteliği taşır.

Yazınızı okudum, özellikle Gençliğe Hitabe bir zaman ezberden mırıldandığım muhteşem bir eserdir. Paylaşımınız için teşekkürler ederek dikkatimi çeken hususlarda birkaç yorum yapmak isterim yazınıza, zira bir yazar hakkında yazarken siz de "yazıyorsunuz". Ve ben yazılara yorum yaparken “bu güzel yazının içinde şunlar olmasa daha güzel olurdu” dersem yazıyorum… Öyle algılayın yorumumu inşallah:

1. Noktalama işaretlerinden sonra mutlaka boşluk bırakın. Bu haliyle noktalama hatası olması bir kenara, okumak zorlaşıyor. Alışana kadar yazılarınızı Word’de yazarsanız size yardımcı olacaktır.

2. “Olayın edebi açısı ise sonra sonra kavradığım bir mevzuydu ya da kavramaya çalıştığım diyelim..” cümlesi, “Olayın edebî açısı ise sonra sonra kavradığım, ya da kavramaya çalıştığım bir mevzuydu” şeklinde olsa daha rahat bir ifade olmuş olur. Sanırım ne demek istediğim anlaşılmıştır.

3. Bazı cümleler konunun akışını bozmuş, yani bir şeyi söylerken araya başka tarz düşünce ya da ifadeler koymuş sonra eski bakışa tekrar dönmüşsünüz. Örneğin; “Tevafuk bulduğum o Çile kitabını bitirdikten sonra kaç kere daha baştan okuduğumun sayısını hatırlamıyorum. Bir rehber niteliğinde olan kitap her zaman yanı başımda durur…” cümleleri bana göre o paragrafın akışını bozmuş, orada değil de başka bir yerde yazılsa daha iyi olurdu.

4. Yazılarınızda konuya baktığınız her farklı açı için bir paragraf koymalısınız diye düşünüyorum. Örneğin; 3. Maddede bahsettiğim parça çıkarıldıktan sonra, ardından gelen şu ifadeler ayrı bir paragraf olmalıydı:
“Üç yıl öncesinden bugüne Üstadı sürekli okudum, eserlerini aklım erdiğince anlamaya çalıştım ve dilim döndüğü kadar ben gibi tanımayanlara anlatmaya çalıştım.. Bunun yanı sıra kendimce bir şeyler de yazmaya başladım tabi bunlar sadece yazı olarak kalır, eser denilemez.. Yazmak önceden bir üşengeçlikti benim için, şimdi ise vazgeçilmez bir tutku.. Üstadın sayesinde hem dine olan eğilimim hem de edebiyata olan ilgim arttı, insan bazen bir vesile bulur bir şeyler için, benim vesilem de Üstad oldu, Allah razı olsun Ondan!”

İnsan ömründe bir kez olsun Necip Fazıl okumalı, sizi tebrik ederim.
Mekanı cennet olsun…

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gkhn. 30 Mayıs 2011 Pazartesi 00:50:58
Selamlar..Öncelikle teşekkür ederim,Üstadı konu alan bu yazıya gösterdiğiniz alaka için..Mutlu etti beni yorumunuz,zira etrafta gördüğüm zırvalıklara sayfalar dolusu pohpohlamalar yapılırken,buranın öksüz kalması beni ziyadesiyle üzerdi..Yorumunuzdaki eşeltirilerde haklısınız,kendimi savunacak durumum yok..Bir iç döküş ya da özeleştiri gibi idi Üstad ile tanışmamı anlatan bölümler..Kendimi eleştrirken,okuyucular tarafından da eleştirilmek istemişim sanırım diyerek böyle bağlıyayım bu konuyu:) Vurguladığınız bölümleri dikkate alacağımdan emin olabilirsiniz..Yorumunuz için gönülden teşekkür ederim,Saygılarımla..
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.