Hep iyi olamadım belki.
Ama kimsenin hayatında kötülük olmak için de yaşamadım.

Hata yaptım.
Kırıldım.
Kırdım.
Sustum.

Yer yer çok konuştum.

Bazen kaldım, bazen gitmek istedim.

Ama hiçbir zaman bir insanın hayatında iz bırakıp, sonra o izin hesabını başkasına çıkarmadım.

Ben artık;
“Giden mi, kalan mı?” diye düşünmüyorum.
Çünkü bazı insanlar giderken bile kalır,
bazıları kalırken bile çoktan gitmiştir, biliyorum.

Bazı ilişkiler bittiğinde
insan yalnızca birini kaybetmez.
Kendisinden verdiği yılları da geri almaya çalışır.

Ben şimdi onu yapıyorum.
Kendimi geri alıyorum.

Benden giden ne varsa
tek tek geri topluyorum.

Kimseye kendimi anlatma derdinde değilim artık.
Kim haklıydı, kim haksızdı bunu düşünüyorum…

Kim daha çok sevdi, kim daha çok acıttı…
Bunların hiçbirinin peşinde değilim.

Çünkü insan bir yerden sonra
haklı çıkmanın da bir mutluluk getirmediğini anlıyor.

Ben artık
birinin pişmanlığına,
birinin özlemesine,
birinin beni anlamasına
ihtiyaç duymuyorum.

Çünkü beni anlaması gereken insan
en çok canımı yakan insan olmamalıydı.

Ben artık kimseye kızgın da değilim.
Çünkü kızgınlık, hâlâ bir bağdır benim için.

Ben o bağı da şimdi, şu anda ve tüm zamanlarda bırakıyorum.

Bana kimin ne yaptığını unutmayacağım belki.
Ama artık bana ne yaptıklarının
hayatımda bir karşılığı olmayacak.

Ve sanırım en büyük özgürlük bu olsa gerek.
Bir gün dönüp baktığımda
“Keşke gitmeseydi.” demeyeceğim kimse için.

Belki sadece
“İyi ki kendimi kaybetmeden çıkmışım bu işin içinden.” diyeceğim.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza
bizimle kalmak için değil,
kendimizi bir daha asla kaybetmemeyi öğretmek için girer.

Ben artık
ne kimsenin iyisiyim
ne de kötüsüyüm.

Kimse için ne geçmişim
ne de geleceğim.

Ne bekleyenim,
ne peşinden gidenim.

Ben artık
kendi hayatımdayım.

Ve bundan sonra
beni kaybetmenin ağırlığını
ben değil, kaybedenlere armağan edeceğim...

Sevgilerimle...