Sistematik yalnızlığın radyasyon ölçümü, vuku bulan Ağustos sıcağında haşmetli bir ivme ile salınıyor tepemde.
İzahı olmayan izafi teorileri saklı üst belleğimde; alt belleğim ise artık çırılçıplak ve arındı tüm geçmişinden.
Düne kurulu saatin alarmı da çalışmıyor o da dünde kaldı diğerleri gibi ve güne eşlik eden sadece benim kimyam benim coğrafyam.
Tebessüm ekili tarlaların hasat zamanı geçeli çok oldu.
Yağmurlu gecelerde artık kimseyi beklemiyorum pencere pervazında.
Ve annemin hasta yatağının yerindeki boşluk aslında ruhumdaki uçurumla özdeş.
Ölümsüz bildiğim her şey herkes öldü işte ve fıtratımla cirit atıyorum pervaneler misali ama ışığa uçmuyorum karanlık çekiyor beni içine her şeye rağmen beyaz kaldım ve beyaz bakmaya gayret ediyorum ama renkler pastel ve flu ve insan izleklerinden geride kalan sadece havaya eşlik eden o buhar.
Gönlün redifleri kayıp.
Şiir mısralarım can çekişiyor.
İlham perimle anlaşamıyoruz bu aralar: o mu sitemkâr ben mi nankörüm tartışılır hani yine de her yakaladığımda eteğinin ucundan feryat figan yazıyorum ama ansızın yok olup gidiyor.
Yarım kalsın istemediğim yazılarım ve şiirlerim aslında başlamadığım ya da başlamayı göze almadığım bir de yarım kalan iki romanım var artık ne ara tamamlanır Allah bir de ilham perim bilir.
Yaz sıcağını sevemedim gitti ve kurak gönüller gibi topraklar da yine de su götürür mahiyette yağmasa bile damlıyor ya bazen bir şeyler.
Adını koyamadığım duygular var.
Adını unuttuğum insanlar bir de unutmak istediklerim unutulmak da artık koymuyor bana en azından kötü anılmayayım bir de kuyum kazılmasın, yeter bana.
Sürmanşet yazdıklarım.
Pürü pak bildiklerim.
Sudan sebeplerle küstüklerim.
Bilinçaltımın deposu boşaldığından bu yana bana rahatsızlık vermiyor hem içimde bir şeyler öldü hem de yüreğimi öldürdüler yine de kalan kırıntılarla idare ediyorum ki onun bile hesabı soruluyor ya, benden akla zarar.
Ses etmeden sevdiklerim bana yeter sevilmeyi çoktan geçtim.
Kendime olan mesafem tartışılır belki de kendimden yana tüm geçimsizliğim ve bu yüzden artık ses etmiyorum olan bitenler hakkında sonuçta olup da biten tek bir şey var:
Benim hayallerim.
Esmeyen rüzgâr gibi.
Akmayan su gibi.
Yeşermeyen ağaç gibi.
Yaşıyorum ama hayalsiz.
Yaşıyorum ve artık sorgulamıyorum.
Belleğimle olan kavgamı bitirdim ya, sonunda bu bile benim için bir zafer niteliğinde.
Her ne kadar hayalsiz yaşıyorum desem de içimde öylesine bir hayal var ki kendimle ilintili ve işte budur yaşama ve yazma sebebim ve ne olduğu bende kalsın.
Sevgimle.
Hayalle geçsin ömrünüz ömrümüz.