Bir melek düştü rüyama.
Sadece şifa dilemiştim yatmadan, yakanları anmadan. Beyaz bir tüy göğsüme kondu. Bir yanma, göğsümde acı acı… Uyandım.
“Dedim, melek yarama dokundu; kanatlarımın altındasın der gibi…”
Yok, başka bir şeydi bu.
Sabah gerçek, bir tokat attı, soluğu doktorda aldım.
“Maalesef,” diyordu, anlatıyordu yaşayacağım süreci. Gözyaşlarım sel gibi…
Ben şokta değildim. Korku yok, endişe yok ama ağlıyorum. Ne yapacağım şimdi? Öyle bir mücadeledeyim ki zaten. Nasıl altından kalkacağım bu süreci yaşarken?
Panik… Sadece panik…
Sevdiklerimi nasıl koruyacağım?
Henüz yüreğime mini mini bir can katılmıştı. Hayatımın rengârenk sayfaları açılmaya hazırlanırken kara bir kefenin tekrar yırtıldığı dönemlerdi. Zehir hortlamıştı tam zamanında.
Tam hayat başlamışken…
Ben ömrümde ne beyaz kefenler giymiştim. Beni öldürmezdi artık ama ya sevdiklerim? O zehir akmasın onlara… Onlar kalmasın vicdansız duvarların arkasında.
Öyle bir mücadele ki… Satır satır biliyorum neler olacağını. Ne kadar sezgilerim kuvvetli olsa da yaşanmışlıklar zaten yazmış romanın sonunu.
Panik teslim oldu doktorların eline. Hastalık onların sorunuydu, benim başka sorunlarım vardı.
Yolculuk böyle başladı…
Sevdiklerimi üzmemek, yormamak adına bedenimin isyanları onları rahatlatmaya dönüştü. Zaten yaralarımla, artık susamadıklarımla meşguldü onlar. Bir de bu beden mi kaçırsın uykularını?
İyi geldi bana da aslında. Onları telkin ederken kendim de inandım.
“Geçecek…”
Geçti…
Ömrümün artık hep tedirgin geçeceğini bilsem de yanımda olan, candan desteğini esirgemeyen kardeşlerim, can dostlarım sayesinde.
Kâh onların iyi niyetinin altında ezilerek, kâh “Güçlüsün sen, atlatırsın, neler atlattın” yükünü de omuzlarıma bindirerek…
Susmak, kaçmak istediğim günlerim oldu. Gülümseyerek, hiç acı çekmiyormuşçasına aralarında olmayı arzuladığım günlerde…
Hiç ummadığım başka hançerleri karşılarken yaramı dindiren de oldu. Bir sözü ile beni derin yalnızlıklara iten de…
Öyle böyle geçti…
Yürekten bir sözün nasıl destek olabileceğini kavrayarak, öylesine “Yanındayım” mesajlarına yaralanarak…
Hastalığımda bile kara kefenlerin atılmadığına şahit olarak, çıkarın, ego tatmininin vicdanlardan nasıl ağır olduğunu yaşayarak…
Geçen, geçecek olan tüm yaralara şifa olması dileğiyle son sözüm:
Kendinize inanın, vicdanınız sizi doğru yola götürecektir.
Sağlıkla, huzurla kalın…

7.8.2026