Sayısını tam hatırlayamasam da yaklaşık otuz ana kuzusu. On bir yaşında baş başa kaldık birbirimizle. Binanın alt katında en büyük yatakhaneyi biz çömezlere ayırmışlar. Perdeler sımsıkı kapanmış, sonradan öğreniyoruz ucundan bile dışarı bakmak yasak. Ailelerimiz “eti senin kemiği benim“ demiş, teslim etmiş. Henüz farkında değiliz, orta öğretime değil hayat okuluna başlamışız… Şanslıyım, beşikten arkadaşım yanımda. O yaşta ikimizde de deli cesareti, çok istemiştik buraya gelmeyi. Anne diye ağlayanları ayıplıyoruz, olgunuz ya… Yok ki o zamanlar cep telefonları, annemize nazlanmak bile jeton iznine bağlı. Şaşkın, korkmuş, utangaç yüzler karyola gıcırtıları arasında o gün tanıştı…
Kısa süre içinde elimizde sabun kutumuz, diş fırçamız ile lavabo sırasını alt edip, yat zili çalmadan yataklarımızda olmayı öğrendik. Yatakhane ablamızın güç gösterilerine, kaşları çatılmış nöbetçi öğretmenlerin “Kes sesini, uyu!” ikazlarına alıştık.Güdülen kuzu sürüsü olmayı biz o günlerde öğrendik.
Sabahın altısında mini mini gözlerimiz, içimiz uyurken ders çalışmaya zorlandı. Sıra aralarında dolaşan etüt belletmenlerinin otoritesi aşılamazdı. Biz baskıyı o yaşlarda tanıdık.
Günde üç öğün girdiğimiz yemek sırasında, hakkımızı korumayı, zamanımızı doğru kullanmayı öğrendik. Bir ince dilim peynir, beş zeytini, reçelin suyunun suyu ile tatlandırıp çeyrek ekmek arası doymaya çalıştık. Biz açlığın uyutmadığını o gecelerde anladık.
Yasak olan erkekler bölümüne izinsiz gidersek cezalandırılacağımızı bilerek büyüdük. Hafta sonu karma sinema gecelerinde platonik aşklara yenildik, gizli bakışlarla yetindik. Duygularımızı ifade edemedik. Biz biliriz ses çıkarmanın nasıl bir yasak olduğunu…
Hafta sonu izinlerimize bile formamızla çıkmaya zorlandık. Tramvayda “damgalı eşşekler” alaylarıyla üstümüzden başımızdan utandırıldık.
O küçük yaşlarda yoğruldu karakterimiz. İsyanlar büyürken içimizde; dayanmanın, direnmenin önemini kavradık. Yalnızlıklardan kalabalık olabilmeyi başardık. Yasakların bizi daha da güçlendirdiğine şahit olduk. Hak vermeyi, hak aramayı öğrenirken o yaşlarda kurduk adalet terazimizi.
Varlık içindeyken yoksulu anladık, insan olabilmenin, insanca yaşamanın önemini fark ettik.
Dik durmayı, vazgeçmemeyi, sabrı, metaneti, umutla bakabilmeyi öğrendik.
Çıkardan, egodan uzak dostlar kazandık.
Nereden aklıma geldi?
Hep hatırlatıyorlar ki…

1.8.2026