Babamın bir sözü vardı:
"İnsan kimseyi sonradan görme etmesin, onlardan korkulur."
Bu sözü ilk duyduğumda ilkokul çağındaydım. Ne demek istediğini anlayacak yaşta değildim. Çocuk aklımla duyuyor, geçiyordum. Oysa yıllar sonra hayat bana bu cümlenin anlamını yaşayarak öğretecekti.
Babam öğretmendi. Aynı zamanda benim velimdi.
O yıllarda okulda bizimle birlikte okuyan bir arkadaşımız vardı. Oturduğumuz binanın kapıcısının kızıydı... Bir gün bazı veliler bir araya geldi. O çocuğun kendi çocuklarıyla aynı sınıfta okumasını istemiyorlardı. İmzalar toplandı. Gerekçeleri hazırdı:
"Bu çocuk bizim çocuklarımızla okuyamaz."
Herkes aynı düşüncedeydi.
Herkes...
Babam hariç.
Babam kalemi eline almadı.
"Ben imza atmam." dedi.
"O da bir insan evladı. Kimseyi ekmeğiyle, mesleğiyle, babasının göreviyle yargılayamazsınız."
O zaman babam çok eleştirildi.
Kınandı.
Dışlandı.
Ama geri adım atmadı canım babam..
Çünkü insanın değerinin makamıyla, parasıyla ya da soyadıyla belirlemediğini biliyordu...
Yıllar geçti.
Hayat hepimizi farklı yerlere savurdu.
O gün "kapıcının kızı" diye küçümsenen arkadaşım büyüdü. Lise aşkıyla evlendi. Güzel bir aile kurdu. Üç çocuğu oldu. Maddi olarak da oldukça iyi bir hayat yaşadı.
Bunu görmek beni mutlu etti.
Çünkü herkesin iyi bir hayat yaşamayı hak ettiğine inanıyordum.
Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada doğum günü paylaşımını gördüm.
İçimden geldi.
Bir arkadaş sıcaklığıyla yazdım:
"Yeni yaşın sana sağlık, huzur ve mutluluk getirsin."
Gelen cevap sadece bir kelimeydi:
"Teşekkürler."
Ne bir sıcaklık...
Ne bir samimiyet...
Ne de yılların hatırına küçük bir tebessüm.
Ekrana bakarken içimde bir yer sızladı.
Sonra birden babamın sesini duyar gibi oldum zihnimde:
"İnsan kimseyi sonradan görme etmesin, onlardan korkulur."
İşte o gün anladım.
Babamın korktuğu şey zenginlik değildi.
Başarı da değildi.
İnsanın sahip oldukları arttıkça, insanlığını kaybediyordu.
Çünkü bazı insanlar yoklukla sınanır.
Bazıları ise varlıkla.
Ve bazen ikinci sınav, birincisinden çok daha ağırdır.
Bugün geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki insanı büyüten para değil, mevki değil, şöhret değil...
İnsanı büyüten,insanı insan yapan şey, bütün bunlara rağmen aynı insan kalabilmektir..
Ve ben hâlâ babamın o eski cümlesini yüreğimde taşıyorum:
"Allah kimseyi sonradan görme yapmasın."
Selda İyiekmekçi Erdoğan