Aslında bakarsanız, bizim insanımızın gidişi hırstan ya da öfkeden değil; biraz yorgunluktan, biraz da ince bir kırgınlıktan... Hani bir ağaç ne kadar derin kök salarsa salsın, mevsim fazla sertleştiğinde, yaprakları tutunacak bir dal bulamadığında rüzgâra teslim olur ya, bizim o pırıl pırıl yetişmiş zihinlerimizin durumu da biraz buna benziyor. İşte o yüzden, bu ülkenin en parlak akılları, en eğitimli beyinleri birer birer başka diyarlara doğru sessizce kanat çırpıyor.


Okumuş, dirsek çürütmüş, avuçlarında büyük umutlar taşıyan bir mühendis, bir doktor, bir bilim insanı düşünün. Tek istediği, sabaha karşı yastığa başını koyduğunda yarının telaşıyla uyanmamak; emeğinin, birikiminin, zekâsının bir tebessümle, adil bir takdirle karşılandığını görmek. Liyakat dediğimiz şey, süslü bir kelime değil aslında; sadece "Göz nurun boşa gitmedi, hakkın teslim edildi" fısıltısıdır. İnsan, kendi evinde bu tatlı fısıltıyı duyamayınca, içindeki o heves çiçeği soluyor ve bu büyük beyin göçü kervanına istemeden de olsa bir adım atıveriyor.


Bir de hayatın o zarif ritmi var tabii... İnsan sadece çalışmak için yaşamaz; sevdikleriyle bir akşam çayı içerken geleceğin kaygısını unutmak, çocuğunun gözlerine bakarken "Sana güzel, güvenli bir yarın hazırladım" diyebilmek ister. Huzur, sessiz ve mütevazı bir limandır. O limanın suları fazla dalgalandığında, ülkenin en nitelikli beyinleri gemilerini daha sakin, daha öngörülebilir kıyılara doğru sürmek zorunda kalıyor.


Giden her yetişmiş zihinle, başka ülkelerin geleceğini aydınlatmaya giden her parlak akılla birlikte; buralarda bir şarkının en güzel dizesi yarım kalıyor. Bu sessiz beyin göçüyle gittiği yerde belki daha rahat bir nefes alıyor insan, daha düzenli bir hayata kavuşuyor ama bir gözü hep geride, doğduğu toprağın kokusunda kalıyor. Çünkü hiçbir kuş, durduk yere yuvasını terk etmek için kanat çırpmaz; sadece fırtınanın dinmesini ve aklını, emeğini rahatça sunabileceği dingin bir gökyüzü bulmayı bekler.