Hayatın içinde öyle anlar vardır ki, bir cümlenin sonuna nokta koymak saatler sürmez. Bazen tek bir kelimeyle bir dostluk biter, tek bir kararla yıllar geride bırakılır. Bitirmek çoğu zaman kolaydır. Çünkü sona eren şey artık bizden emek istemez. Zor olan ise yeniden başlamaktır. İlk adımı atmak, bilinmeyene yürümek ve vazgeçtiğin yerden yeniden umut edebilmektir.

İnsan çoğu zaman kolay olanı seçer. Bunun için büyük sebeplere de ihtiyaç duymaz. Alışkanlıklar, korkular ve konfor, fark edilmeden hayatın direksiyonunu ele geçirir. Sonra günler birbirine benzemeye başlar. Aynı sözler söylenir, aynı düşünceler tekrarlanır, aynı yanlışlar savunulur. Çünkü insan, alıştığı yükü taşımayı, bilmediği bir yola çıkmaya çoğu zaman tercih eder.

Belki de en kolay kandırılan kişi yine insanın kendisidir. Başkalarına söylenen yalanlar bir gün ortaya çıkabilir, fakat insanın kendine söylediği yalanlar yıllarca fark edilmeden yaşayabilir. Böylesi daha iyi deriz. Başka çarem yok deriz. Herkes böyle yaşıyor, diyerek içimizi susturmaya çalışırız. Oysa vicdan, susturulsa bile konuşmayı bırakmaz ki, sadece sesini duymamak için daha fazla gürültüye ihtiyaç duyarız.

Gerçeklerle yüzleşmek her zaman rahatlatmaz. Bazen can yakar, bazen insanın yıllardır kurduğu dünyayı sarsar. Ama gerçeğin acısı geçicidir; yalanın huzuru ise ödünç alınmış bir sessizlikten ibarettir. Er ya da geç insan, kendi kaçtığı gerçekle aynı yerde yeniden karşılaşır.

Hayat, bize her gün küçük seçimler sunar. Kolay olanı seçmek çoğu zaman anlıktır; zor olanı seçmek ise sabır ister. Fakat insanı değiştiren de o sabırlı seçimlerdir. Çünkü karakter, büyük sözlerle değil; kimsenin görmediği küçük kararlarla şekillenir.

Belki de mesele, hayatın bize ne sunduğu değildir. Asıl mesele, bizim hangi yolu seçtiğimizdir. Kolay olanın peşinden gitmek insanı yorulmadan yaşatabilir, ama zor olanı seçmek, insana gerçekten yaşadığını hissettirebilir.

"Unutmayın ki insan, en çok kendinden kaçmayı bıraktığı gün yoluna gerçekten başlamış olur."
*
Mehmet Demir
12719