Deniz, dalgaları aşmayı göze alanlara geçit verir. Açık sular cesurlara cömerttir, kıyıda bekleyenlere bir şey sunmaz. Tehlikeyi göğüsleyenler, dalgaların arkasındaki ödüllere ulaşır. Ancak rüzgâra yelken açan birini limandan izleyip rotasını karalamak kolaydır. İnsanın korkaklığını gizlemek için başkasının cesaretine çamur atması sık görülen bir durumdur. Bu çekememezlik, sonradan edinilen kötü bir huydur. Kendi sınırlarını aşamayan kişi, başkasının ufkunu küçülterek rahatlamak ister. Bu his, huzurlu bir ömrün ortasında fırtınaya kapı açmaktır.

Bilinmeyene doğru kürek çekenler, risk almayı bilenlerdir. Onlar kalıpların dışına çıkan, farklı rüzgârları arkasına alan insanlardır. Hayat, güzel şeyleri akıntıların en sert olduğu derinliklerde saklar. O incileri çıkarabilmek için dalgalarla boğuşacak bir irade şarttır. Kıyıda durup uzağı seyredenler, aslında başaranlara değil, kendi korkaklıklarına öfkelenirler. Zihin bu öfkenin kaynağını dürüstçe aramalıdır. Başkasının yelkenini baltalamaya çalışmanın, sadece kendi gemimizi batıracağını fark etmek gerekir. Kötülük kapımızı çalıp bizi esir almadan önce o kapıyı sıkıca kilitlemeliyiz.

Eski kaptan köşkünün pencerelerinden hırçın denize bakıyordu adam. İçerisi havasızdı. Haritanın üzerindeki yeni rotaları incelerken zihnindeki tereddütler silindi. Zaman o an durdu. Limandaki kalabalığın kendisini engellemeye çalıştığı o anı hatırladı. Adım atmaktan korkanların feryatları karşısında donup kaldı. Ancak yönünü değiştirenlerin değil, fırtınanın üzerine yürüyenlerin iz bıraktığını biliyordu. Limandan ayrılırken dev dalgaların tekneyi sarstığı ilk saniyelerde bacakları titredi. Fakat geri dönmedi. Karanlığın içinde kendine yeni bir yön bulan denizciler gibi, dalgaların sesini dinledi. Hayat, kendi rotasını çizen cesur yürekleri ödüllendirir.

Turgay Kurtuluş