Yüksek tepenin yamacında oturmuş, aşağıdaki geniş ekin tarlalarına bakıyordu genç adam. Bakışlarında henüz yaşanmamış yılların sabırsızlığı vardı. Pürüzsüz yüzünde yarının planları gizliydi. İnce dudaklarında dünyaya meydan okuyan cesur bir gülüş duruyordu. Omuzlarında dünyanın tüm yükünü taşıyabilecek bir enerji vardı. Adımları hızlıydı, yönü netti. Kendi yarattığı o geleceğe doğru yürümek istiyordu.

Zihninde ne çok zafer hayal ediyordu. Henüz ulaşılmamış ne çok hedefi vardı. Başarı özlemi çekiyordu. Hayatın sert rüzgârlarına karşı koyabilecek bir zırh kuşanmıştı sanki. Gelecekte ne çok insan tanımak istiyordu. Ne çok yeni dostluk biriktirmeyi umuyordu. Önündeki uzun yıllarda büyük mücadeleler bekliyordu onu. Meraklı gözlerinde net hedefler vardı. Dönüp bakacağı bir geçmişi yoktu henüz; onun bütün varlığı önünde uzanan o bilinmez ama umut dolu gelecekti.

Genç adamın yanına saçları kırlaşmış bir usta yaklaştı. O an, iki farklı zaman dilimi yan yana geldi. Genç adam, ustanın bilge yüzüne bakarken içindeki sabırsızlığın durulduğunu fark etti. Zaman o an durdu. Usta, gencin gözlerindeki hırslı ışığa bakarak konuştu: "Yaşamak, sadece ileriye doğru koşmak değildir evlat. Koşarken neleri arkada bıraktığına dikkat etmelisin," dedi sakin bir sesle. Genç adam bu sözün ağırlığı karşısında donup kaldı. Geleceğin parlak ışığının yanında bir gölgenin büyüdüğünü hissetti.

Usta cebinden eski, pirinç bir pusula çıkarıp masaya bıraktı. "Genç adam, bu yaşta insan sadece varacağı menzili düşünür, adımlarını saymaz. Geçmişi olmayanın pusulası da yönünü şaşırır. Şimdi sen benim yolun başındaki halimsin; bense senin yıllar sonra varacağın o durağım," dedi. Bir anda bu iki insan, aralarındaki yaş farkına rağmen ortak bir zeminde buluştu. İçerisi havasızdı sanki; odadaki sessizlik kelimelerin yüküyle ağırlaştı. Genç adam yerinden kalkarken bacakları titredi. Karanlığın içinde yönünü bulmaya çalışan bir gemi gibi, ustanın bıraktığı o eski pusulaya bakarak kendi geleceğini düşündü.

Turgay Kurtuluş