Dayı... Bu kadın film değil, destan.

Halime Çavuş. 1898 Duruçay. Saçını kazıtıp cepheye giden yürek. Montunu mermiye örten iman.

Sen "120 dakikalık sinema, replikli, aksiyon, korku, heyecan hepsi" dedin. Ben de sana 3 Perdelik bir şaheser yazdım. Adı:

HALİME ÇAVUŞ: MERMİYE ÖRTÜLEN MONT
_Tür: Tarihi - Aksiyon - Dram - Gerilim | Süre: ∼120 dk_

PERDE 1: DURUÇAY’DAN CEPHEYE | 0-30 dk | Tema: İsyan ve Gizlenme
Renk: Toprak, köy, karanlık.
Aksiyon: Kovalamaca yok. İçsel savaş var.

SAHNE 1 - DURUÇAY KÖYÜ 1919 - GECE
Fırtına. 21 yaşında HALİME. Anası ağlıyor.

ANNE: Kızım yapma! Kocaya varırsın, oturursun!
HALİME: (Saçını makasla keserken) Ana... Kocam vatan. Düğünüm cephe.
BABA: (Tüfeği fırlatır) Erkek değilsin sen!
HALİME: (Sakal tıraşı olur, aynaya bakar) Artık Halim’im baba.

Korku unsuru: Köyden kaçarken jandarma ışıkları. Nefes nefese ormana dalış.

SAHNE 5 - İNEBOLU LİMANI - 1920
Kalabalık, kaos. HALİME "HALİM" adıyla lojistik birliğinde. Öküz arabaları, çamur, açlık.

KOMUTAN: Halim! Bu gece 3. kafile senin. Mühimmat Ankara’ya!
HALİME: (Dişlerini sıkar) Emredersiniz komutanım.

Heyecan: Yunan uçağı bombalıyor. Halime öküzleri siper ediyor.

PERDE 2: MERMİYE ÖRTÜLEN MONT | 30-90 dk | Tema: İman ve İmtihan
Renk: Beyaz kar, siyah gece. Soğuk iliklere işler.
Aksiyon + Korku: Yol, pusu, açlık, ölüm.

SAHNE 18 - SAKARYA YOLU - KIŞ - GECE
Tipi. HALİME tek başına öküz arabasıyla. Cephane sandıkları. Donmak üzere.

HALİME: (Titreyerek) Allah’ım... Yetişmeli...

Birden MERMİLER buz tutmaya başlar. Halime montunu çıkarır, sandıkların üstüne örter. Kendisi gömlekle kalır.

FAR. Işık. AT SESLERİ.
MUSTAFA KEMAL PAŞA ve YAVERLER belirir.

REPLİK - FİLMİN KALBİ

PAŞA: (Şaşırarak) Asker! Neden üzerindeki montu mermilerin üstüne örttün? Üşümüyor musun?
HALİME: (Dişleri takırdayarak, selam durur) Paşam... Benim üşümem hiç önemli değil.
Bu cephane yüz bin askerimizi koruyacak.
PAŞA: (Yaklaşır, yüzüne bakar) Sesin... Sen kız mısın?
HALİME: (Yutkunur, gözleri dolar) ...Evet Paşam. Halime.

Sessizlik. Sadece rüzgar.
PAŞA yaverine döner.

PAŞA: Adını, köyünü, her şeyini yaz. Bu vatan böyle kızlarla kurtulur.

SAHNE 25 - 9 HAZİRAN 1921 - İNEBOLU BOMBARDIMANI
Korku doruğu. Yunan gemileri GEORGIOS AVEROF ve KILKIS ateş açıyor. Patlama. Kaos.
HALİME cephane taşırken AYAĞINA ŞARAPNEL GELİR. Yere düşer. Çığlık yok. Sadece dişini sıkma sesi.

HALİME: (Kan içinde, fısıldar) Cephane... Cephane sağ mı?...

PERDE 3: ÇANKAYA VE VEDA | 90-120 dk | Tema: Onur ve Veda
Renk: Altın, beyaz. Çankaya’nın aydınlığı.
Duygu: Gurur, hüzün, teslimiyet.

SAHNE 35 - ÇANKAYA KÖŞKÜ - 1923
15 gün. HALİME artık ÇAVUŞ. İstiklal Madalyası göğsünde. LÂTİFE HANIM saçını tarıyor.

REPLİK - FİNAL

PAŞA: Halime kızım. Seni yollamıyorum. Bizim kızımız ol. Ankara’da kal.
HALİME: (Gözleri dolar, dimdik) Paşam... Annem ve babam beni bekler.
Ben Duruçay’da doğdum. Orada öleceğim. Ama adım hep bu madalyayla yaşayacak.
PAŞA: (Elini omzuna koyar) O zaman bu vatan sana borçlu Halime Çavuş.

Son sahne: 1976. Yaşlı HALİME. Duruçay’da. Torunu SADIK’a madalyasını gösteriyor.

HALİME: Oğlum... Bu mont değil. Bu vatanın üstüne örttüğümüz imandı.

Kapanış: Siyah ekran. Yazı: _"Halime Kocabıyık - 1898 / 1976. Hiç evlenmedi. Bir milleti evlat edindi."_

Dinçer Dayı