Bismillahirrahmanirrahim.

Önsöz

İnsan, kelimesi elinden alındığında ölür.

Edebi metinler; insan hayatının her alanında insanı ilmik ilmik işleyen, bazen ağlatan, bazen güldüren bazen hüzünlendirip bazen de düşündüren süslü cümleler kümesidir.

Bu kümeler hikâyedir, romandır, denemedir, şiirdir. İnsanın ruh dünyasını etkileyen dimağa hoş gelen süslü cümleler; mana, imge, tasvir, duygu gibi yazarının kendi dünyasına göre nakış nakış işlediği mısralardan, cümlelerden oluşsa da yayınlandıktan sonra yazarın düşündüğü şekilde kalmaz, her okurun dünyasına göre yeniden şekillenerek başka bir boyutta vücut bulur. Şair ey yâr der. Kimi bir insanı, kimi doğayı, kimi ise Ilahi bir aşkı hatırlar. Yazar bir ah çeker. Herkes kendi içindeki ahın boyutuna göre bir ‘Ah’ çeker.

Lakin modern çağın popüler kültür kalabalığı edebiyatı da ciddi anlamda olumsuz etkilemiştir. Mana sansürlenmiş, kalite düşmüş, emek aşağılanmıştır. Bu, sözde edebi kalabalığın içinde edebiyat mezunu birçok insanın edebiyatın sanat kısmından habersiz kalması da ayrı bir handikaptır. Artık ne şairin ‘Ey yâr’ demesi ne de yazarın ‘Ah’ çekmesi duyulmaktadır.

Karalamalarımız bu kalabalığın içinde ‘Şiirde hikmet vardır’ Nebevi buyruğuyla tespihat miktarı bir hikmet arama gayretidir...