Kitabın arka kapağı, çoğu zaman önsözüne benzemez.
Bazı insanlar da öyle…

ilk cümleleriyle değil, geride bıraktıkları hisle anlatilırlar.
İki gülüş bazen bir kitabın arka kapağında buluşur.
...

Yeşilçam’ ın utangaç, zarif ve yarım bırakılmış bakışları gibi…
Az konuşup çok şey söylemek…

Bazen bir film karesinde
Bazen bir çizgi filmin bile sakladiğı oderinlikte...

Çocukken pembe panteri sadece komik sanirdım.
Sonra anladım..sinema en büyük duygusunu bazen sessiz çerçevede anlatır.

Uzun b’akışlar küçük mimikler…
Sayfalar dolusu olup tek bir cumlede taşiyabilir.

Buradan hareketle,
Babamın anneme attığı o tek bakış hiç çıkmıyor aklımdan..

Tam bir dakika:)
Evde görünmez bir saygı duruşu başlardı sanki.
..

O bakış tüm söylediklerinin özeti..

Özet olmasa off..

O söz akışı,
Nil gibi uzayıp taa akdeniz’e uzardı afrika’dan...

Ben ise gülmemek için avuç içime tırnaklarımı batırırdım...
Kahkahayı içime saklamak off

Muthiş

Çocukluğumun en tatlı oyunu olmuştu.
O yasak gülüşlerin tadiı hala da içimde..
Başini oynatmadan
kedi gibi
bütün sahneyi okurken

Besmele çekip tatlı cadı gibi
burnumu titretirdim görünmez olmak icin
..

Yıllar sonra fark ettim ki pembe pamteri bana sevdiren şey komedisi değilmiş...

Meğer onun sessiz bakışlarinı çok daha önce, evimizin salonunda izlemişim;))

Babamın anneme attığı tek bakış, çocukluğumun en kısa ama en uzun filmi..

Ve renklenirdi esprileri
Kapali havanin ardindan gelen güneş gibi..
...
Ve esprileriyle pastellenirdi siyah tonlari

Ve anlıyorum ki bazı birliktelikler önsöz yazmak için acele etmezz..

Çünkü bazen bir kitabın arka kapağı, bütün romanı önsözünden daha iyi anlatir..