“İnsan iyiliği hak etmelidir. Emek ve içtenliğin olmadığı yerde istek bir yaz yağmuru hükmündedir, gelir ve geçer. Gerçeğin ilk adımı hayaldir ve mutluluk tutkuyla yoğrulmuş bir çabadır. Kimse kendini dışlayarak gerçeğini değiştiremez. Hüznüne sahip çıkmayan insanın sevinci, her gün yeni bir boşluğa kapı açan bir yanılsamadır.
Unutma ki, ‘ hiçbir aşk düşünceye uzak değildir /hiçbir yıldız göğe.’(A.Sayar)
İnsanı kendi çukurundan çıkaracak olan kendi umutsuzluğudur…”(Alıntı)




Uygun adım, sevgili kalbim hele ki yoksa uydurma bir adın.
Göğün göğsüne saplanmış şarapnelden de öte ve umarsız insanların gölgesinde yaşayamam ben ne de bir ağacın gövdesinde.
İnsanım ben insan.
Bazen sinirli genelde sihirli d/okunuşların c/esaretlendirdiği…
Genelde sakin acımla hemhal.
Sözcüklerin beni özgürleştirdiği…
Hür doğdum ama hür yaşamadım ezelden.
İster aile baskısı deyin ister toplumun dayatması asla özgürlüğümü kutlayamadım.
Seyyah imgelerin fısıltısında ne zamanki yazmaya başladım ve işte o gün özgür kaldım en azından yazarken yaşadığım özgürlük.
Bir kum saati gibiyim sürekli kendimi ters yüz ettiğim ya da bir hırka bir kazak içi dışına çıkmış aslında içi dışı bir ve o kazağı ören de benim.
Çok da komik hani:
Bir ev hanımı başlığı altında elimden ne geliyorsa.
Çünkü özgür bir çocuk olamadığım kadar özgürlüğümün kısıtlandığından da öte yaşadığım tek mıntıka idi odam ve kitaplarım:
Eh, hal de böyle oldu mu hiçbir işe elimin değmesine izin vermedi ailem.
Sınavlar tutuklusu olduğum.
Kitaplar zengin hayallerimle kâh boğulduğum kâh yoğrulduğum.
O gün bu gündür özgürüm artık özgürlük ne anlama geliyorsa.
Okuyarak özgürlüğümü kutladım bir ömür kutsarken de Tanrı.
Yetti mi peki?
En azından idare ettim.
İdame ettim.
İdam mangamı da hazır ettim.
Azımsanan bir varlık ne de olsa para ile aram iyi olmadı ben her ne kadar idare etmeyi bilsem de kazanmayı reddettim sanırım kaderin bir oyunu.
Okuyarak bir yere varamamıştım…
Öyle dedi ahali.
Yazarak aştım kendimi aştım okyanusları aştım kıtaları.
Yazarak da bir yere varamamıştım:
Öyle dedi yine ahali.
Ama ben özgürlüğümü ilan etmiştim bir kere.
Hak hukuk ve adalet çerçevesinde yaşadığım hayatın kutsalına d/okunmuştum bir kere.
Ve özgürlük benim ruhumun alt edemediğim katsayısı idi katlanarak büyüyen b/ölünerek yine büyüyen…
Ve de şairin dediği gibi:
Duygularıma sahip çıktım yeri geldi mi hüzünlendim yeri geldi mi mutlandım.
Çünkü beni ben yapandı cebbar ruhum ve rüzgârlı duygularım beni üşüten de beni ısıtan da.
Soyutlandığım insan izleklerinde nasıl barınıyorsam artık insanların var olmayan duygularında.
Ki.
Barınak da yuva da hayat da kâinatın bahşettiği idi ve de benim tek bir Sahibim vardı bir ömür.
Hesabımı da verdiğim tek Sahibim ve tek dileğim iken O’nun beni sahiplendiği kadar da çok sevmesi ne de olsa sevgi arsızı bir çocuk idim ben keza halen de öyle.
Özgürlüğün mahal verdiği sıra dışılık ve ben sıradan olan hiçbir şeyi sevemedim bu yüzden de en çok sıra dışılığımla kendime kendimi yakın tuttum.
İçimdeki ayna gerçekleri gösteren bir de iyi ve merhametli insanların tuttuğu ayna.
Elbet kötülerin de varlığı sayesinde daha bir bilinçlendim ve kötünün iyisini seçip kendimi şekillendirmekten de asla vazgeçmedim.
Özgür doğdum ama özgür yaşamadım.
Özgür ve özgünlüğü ise yazarken yaşadığım için minnettarım Rabbime minnettarım ilham perime…
Ve de şairin yine söylediği gibi:
‘’Yaşamak en büyük güçtür.’’(Alıntı)
Ve ben tüm güçlüklerden güç alarak ulaştım yeni güne ve yarınlara…