YOL VE ERDEM
Gönlün taşıdığı en ağır yük, inciten ve yaralayan sözdür. Çoğu zaman, içinde olduğumuz kırma ve kırılmalar, ruhumuzun çeşmesini kurutur. Kalbimiz ruhsuz bir âleme döner...
Oysa gönül, her nefeste yeniden dirilen, her an başka bir hikmet iklimine yol alan sonsuz bir âlemdir. Nasibi neyse ona doğru yürür; sevgiyle büyür, muhabbetle olgunlaşır, zarafetle güzelleşir. Gönlü incitmek, bir âlemi incitmektir; gönlü onarmak ise nice âlemleri ihya etmektir. Çünkü insanın gerçek yolculuğu ayaklarıyla değil, gönlüyledir.
Bu can, her yükü taşımaya yaratılmadı; zira ağırlaşan bir gönül, hakikat ufkuna kolay kolay varamaz. İnsanı yücelten, omzundaki yükün ağırlığı değil; yüreğinde taşıdığı sevgi, gönlünde yeşerttiği muhabbet, dilindeki nezaket ve hâlindeki zarafettir. Erdemle hafifleyen bir kalp, en çetin yolları bile sükûnetle aşar. Çünkü sevgi yük olmaz; yükü hafifletir. Muhabbet incitmez; gönülleri onarır. Zarafet ve nezaket ise insanı insan yapan en güzel süstür. Hakikate yürüyen yolcu, kinle değil sevgiyle, kibirle değil tevazuyla, yükle değil erdemle menziline ulaşır.
Mirzâde MİRKELAM