SAHNE: İREM SARAYI - TAHT ODASI - GÜNDÜZ
_Duvarlar zümrüt. Tavan altın yıldız. Ortada 4 metre boyunda ŞEDDÂD, aslan postundan tahtında. Ayaklarının dibinde 7 put. Kapı gıcırdayarak açılır. HUD A.S. girer. Üstünde tozlu bir aba. Elinde asası yok. Sadece söz._

_Sessizlik. Sadece dışarıdan gelen rüzgâr fısıltısı._

ŞEDDÂD
Alaycı, tahtına yaslanır
Bakın kim gelmiş. Nuh’un torunlarından kalan son dilenci.
Kahkahalar
Hoş geldin Hud. İrem’in ihtişamını seyretmeye mi geldin?

HUD (A.S.)
Sakin, gözlerini kaçırmaz
İhtişamı gördüm Şeddâd. Ama ihtişamın altında açlık gördüm. Sütunların gölgesinde ağlayan çocuk gördüm.

ŞEDDÂD
Ayağa kalkar. Boyu kapıyı aşar. Zemin titrer.
Çocuk ağlarsa ben sütun diktiririm! Aç kalırsa ambar açtırırım! Ben Âd’ın kralıyım Hud! Kuvvetçe benden güçlü kim var bu topraklarda?

HUD (A.S.)
Bir adım öne çıkar
Var Şeddâd. Seni yaratan var. Seni Nuh’un soyundan kılan var. Sana boy-pos, bağ-bahçe, ırmak veren var.

ŞEDDÂD
Öfkeyle asasıyla yere vurur. Mermer çatlar.
Yeter! 40 gündür aynı masal! “Allah, Allah…”
Putları işaret eder
Bunlar bizi korudu! Atalarımız bunlara taptı, biz İrem’i kurduk! Sen neyle geldin? Boş sözle!

HUD (A.S.)
Başını eğer ama sesi titremez
Ben mükâfat istemiyorum Şeddâd. Ben ücret istemiyorum. Ben sadece… sizin helak olmanızı istemiyorum.
Gözleri yaşarır
Çünkü ben sizin peygamberinizim. Kardeşinizim. Sizi uyarıyorum.

ŞEDDÂD
Yavaşça Hud’a yaklaşır. Nefesi sıcak.
Uyarı mı? Ben uyarı kabul etmem Hud. Ben emir veririm.
Fısıldar
Secde et bana. İrem’in baş mimarı ol. Râd’dan daha yüksek saray dik. Ölümsüz adını taşlara yazalım. Sonra de ki “Allah var”… de. Ama diz çök bana.

_Şeddâd elini Hud’un omzuna koyar. Hud’un ayakları kum gibi kayar ama düşmez._

HUD (A.S.)
Omzundaki eli itmeden bakar
Diz çökmem Şeddâd. Çünkü diz çökecek tek alın… beni topraktan yaratıp, toprağa döndürecek olanındır.
Sesi yükselir
Sen dedin: “Biz azaba uğratılacak da değiliz.” Ben diyorum: “Rabbimin emriyle her şey helak olur.”

_O an dışarıda gök gürler. Ama bulut yok. Sadece ses._

ŞEDDÂD
Gülümser ama gözleri kararır
Güzel söz. Ama söz karın doyurmaz Hud.
Parmağıyla Hud’un göğsüne dokunur
Bak… ben varım. İrem var. Kuvvet var. Senin “Allah”ın nerede? Göster bana!

HUD (A.S.)
Geriye çekilmez. Şeddâd’ın gözlerinin içine bakar.
Gösterem Şeddâd. Çünkü O görülmez. Ama hissedilir.
Kalbine işaret eder
Kuruyan nehrinde hissetmedin mi? Sararan bağında hissetmedin mi? Geceleri uykundan sıçratan korkuda hissetmedin mi?

_Şeddâd bir an duraklar. Yüzünde çatlak. Ama hemen öfke basar._

ŞEDDÂD
Kükreyerek
Kes! Ben Şeddâd’ım! Ben İrem’i kurdum! Ben Tanrı’yım bu topraklarda!
Bağır
Defol Hud! Git çölde vaaz ver! Eğer bir daha sarayıma gelirsen… seni heykelime zincirlerim!

HUD (A.S.)
Dönüp giderken durur. Kapı eşiğinde.
Gitmiyorum Şeddâd. Çünkü sen gitmemi istiyorsun.
Arkasını dönmeden
Ben gidersem, azap gelir. Ben kalırsam, rahmet gelir. Seçim senin.
Fısıldar
7 gece 8 gün… Unutma bu sayıyı.

ŞEDDÂD
Tahtına çöker, sinirle güler
7 gece 8 gün mü? Biz 700 yıl yaşarız Hud! Biz ölümü yendik!
Putlara bakar
Değil mi ey tanrılarım?

_Putlar cevap vermez. Sadece dışarıdan rüzgâr fısıldar: “Kuvvetçe… bizden… güçlü… kim…”_

HUD (A.S.)
Kapıdan çıkarken son söz
Kuvvet… O’nda Şeddâd. Sen sadece emanetçisin. Emanete ihanet eden… emaneti geri alırlar.

_Kapı kapanır. Şeddâd tek başına kalır. Taht gıcırdar. Yukarıdan toz düşer._

ŞEDDÂD
Kendine
Masalcı…

_Tam o an tahtın ayağı çatlar. Şeddâd fark etmez._

12 INT. İREM SARAYI - TAHT ODASI - GÜNDÜZ

Duvarlar ZÜMRÜT. Tavan ALTIN YILDIZ haritası. Ortada 4 metre
boyunda ŞEDDÂD, aslan postundan TAHTTA. Ayaklarının dibinde
7 PUT.

Kapı GICIRDAYARAK açılır. HUD (A.S.) girer. Üstünde tozlu ABA.
Elinde asası yok. Sadece söz.

Sessizlik. Dışarıdan RÜZGÂR FISILTISI.

ŞEDDÂD
Alaycı, tahtına yaslanır
Bakın kim gelmiş. Nuh’un torunlarından kalan son
dilenci.
Kahkahalar
Hoş geldin Hud. İrem’in ihtişamını seyretmeye mi
geldin?

HUD (A.S.)
Sakin, gözlerini kaçırmaz
İhtişamı gördüm Şeddâd. Ama ihtişamın altında
açlık gördüm. Sütunların gölgesinde ağlayan çocuk
gördüm.

ŞEDDÂD
Ayağa kalkar. Boyu kapıyı aşar. Zemin titrer.
Çocuk ağlarsa ben sütun diktiririm! Aç kalırsa
ambar açtırırım! Ben Âd’ın kralıyım Hud!
Kuvvetçe benden güçlü kim var bu topraklarda?

HUD (A.S.)
Bir adım öne çıkar
Var Şeddâd. Seni yaratan var. Seni Nuh’un soyundan
kılan var. Sana boy-pos, bağ-bahçe, ırmak veren var.

ŞEDDÂD
Öfkeyle asasıyla yere vurur. Mermer çatlar.
Yeter! 40 gündür aynı masal! "Allah, Allah..."
Putları işaret eder
Bunlar bizi korudu! Atalarımız bunlara taptı, biz
İrem’i kurduk! Sen neyle geldin? Boş sözle!

HUD (A.S.)
Başını eğer ama sesi titremez
Ben mükâfat istemiyorum Şeddâd. Ben ücret
istemiyorum. Ben sadece... sizin helak olmanızı
istemiyorum.
Gözleri yaşarır
Çünkü ben sizin peygamberinizim. Kardeşinizim.
Sizi uyarıyorum.

ŞEDDÂD
Yavaşça Hud’a yaklaşır. Nefesi sıcak.
Uyarı mı? Ben uyarı kabul etmem Hud. Ben emir
veririm.
Fısıldar
Secde et bana. İrem’in baş mimarı ol. Râd’dan daha
yüksek saray dik. Ölümsüz adını taşlara yazalım.
Sonra de ki "Allah var"... de. Ama diz çök bana.

Şeddâd elini Hud’un omzuna koyar. Hud’un ayakları kum gibi
kayar ama düşmez.

HUD (A.S.)
Omzundaki eli itmeden bakar
Diz çökmem Şeddâd. Çünkü diz çökecek tek alın...
beni topraktan yaratıp, toprağa döndürecek olanındır.
Sesi yükselir
Sen dedin: "Biz azaba uğratılacak da değiliz." Ben
diyorum: "Rabbimin emriyle her şey helak olur."

O an dışarıda GÖK GÜRDER. Ama bulut yok. Sadece ses.

ŞEDDÂD
Gülümser ama gözleri kararır
Güzel söz. Ama söz karın doyurmaz Hud.
Parmağıyla Hud’un göğsüne dokunur
Bak... ben varım. İrem var. Kuvvet var. Senin
"Allah"ın nerede? Göster bana!

HUD (A.S.)
Geriye çekilmez. Şeddâd’ın gözlerinin içine bakar.
Gösterem Şeddâd. Çünkü O görülmez. Ama hissedilir.
Kalbine işaret eder
Kuruyan nehrinde hissetmedin mi? Sararan bağında
hissetmedin mi? Geceleri uykundan sıçratan korkuda
hissetmedin mi?

Şeddâd bir an duraklar. Yüzünde çatlak. Ama hemen öfke basar.

ŞEDDÂD
Kükreyerek
Kes! Ben Şeddâd’ım! Ben İrem’i kurdum! Ben Tanrı’yım
bu topraklarda!
Bağır
Defol Hud! Git çölde vaaz ver! Eğer bir daha
sarayıma gelirsen... seni heykelime zincirlerim!

HUD (A.S.)
Dönüp giderken durur. Kapı eşiğinde.
Gitmiyorum Şeddâd. Çünkü sen gitmemi istiyorsun.
Arkasını dönmeden
Ben gidersem, azap gelir. Ben kalırsam, rahmet gelir.
Seçim senin.
Fısıldar
7 gece 8 gün... Unutma bu sayıyı.

ŞEDDÂD
Tahtına çöker, sinirle güler
7 gece 8 gün mü? Biz 700 yıl yaşarız Hud! Biz ölümü
yendik!
Putlara bakar
Değil mi ey tanrılarım?

Putlar cevap vermez. Sadece dışarıdan RÜZGÂR FISILDAR:
"Kuvvetçe... bizden... güçlü... kim..."

HUD (A.S.)
Kapıdan çıkarken son söz
Kuvvet... O’nda Şeddâd. Sen sadece emanetçisin.
Emanete ihanet eden... emaneti geri alırlar.

Kapı kapanır. Şeddâd tek başına kalır. Taht gıcırdar.
Yukarıdan TOZ düşer.

ŞEDDÂD
Kendine
Masalcı...

Tam o an TAHTIN AYAĞI ÇATLAR. Şeddâd fark etmez.