Ölümü sev, dercesine.
Meddücezrinde inkılapların bense yosun tutan bir nakaratım.
Ölümü gör, dercesine.
Bir örüntü bir örtü bir öngörü…
Hayır, hayır, hiç biri değil asla.
Kulluğuma riayet eden aşka sirayet eden dokusunda yalnızlığımın ve de makberimin yolcusu iken ve beni delicesine mest eden.
Mevsim hüzzam makamı; aşksa özlemsiz bir derviş misali gönlüm belki de racon kesen bir kabadayı misali.
Öykündüğüm vecizeler.
Öldürmekle yükümlü olduğum sefil nefsim.
Bakracı kayıp bir köy evi:
Buzağı altında öküz arayan bir seferi iklim.
Bir gök bir de yer…
Yetmedi yerin dibine sokanlar.
Ve yetinmiyorum sadece yatıya kalan ilham beni dürtüklerken ben sadece ve sadece ruhumun kolluk kuvvetlerine teslim oluyorum.
Bakınız, yıldız kayıyor oysaki kayan benim çünkü Yıldız olmayı seçmediğim halde kaderim böyle emretti.
Bakınız ben kanıyorum kanatıyorum yüreğimi:
Ah, benim sefil dikenlerin çünkü ben aynı zamanda bir gülüm.
Reddediyorum kalan mirası ve kabulleniyorum ecdadımın tüm borçlarını.
Ölümle sevişen bir kalem benimki oysaki yaşıyorum ve azimle yürüyorum.
Aciz bedenleri var mahlûkatın oysaki her biri kusursuz fiziği ve giyinip kuşanması ile örnek olmakta eşrafa:
Umurumda değil.
Göğün kapışan bulutlarına seriliyorum alın işte şimdi de bir çiy tanesi oldum oysaki az evvel beni çiğ çiğ yiyordu mahlûkatlar ve soruyorsunuz, değil mi: kim onlar?
Azadesiyim iklimin.
Ayrık otuyum çimen denen kilimin.
Arpacı kumrusuyum belki de.
Ya da kibirli tavus kuşu:
Rengim ne ve ben kim miyim?
Lakin önce kendinize sorun, kimim diye:
Kimyam bozulmak üzere az sonra infilak edeceğim.
Fiziğim bozulur diye ekmek de mi yemeyeceğim?
Kukumav kuşu diyenler var bana ve daha nice sıfat:
Ah, lanet!
Seni lanet olası külfet!
Hayret etmiyorum da artık arkamdan çemkirenlere tebessümlerimi çaldılar oysa bense inadına gülüyorum gülüm/süyorum kahkahalarımda boğuyorum kokuşmuş nefes ve nefislerini.
Açlığa talimliyim ölüme de.
Ne çok ölü gömdüm oysaki bir b/ölü aşk bilmiştim her sayıyı:
Bir b/ölü iki:
Yoktan var eden.
Tümden gelen duygularım şiire nazmet.
Tama eremediğim oysaki ne yarım ne de çeyreğim.
Çeyrek altın da değil çeyrek lokmam öyle ya, ben lokmamı bölüşmedim mi kardeşimle?
Ederi yok oysaki sıfatların:
Akraba, eş dost, arkadaş ve ruh ikizim de yok oysaki ikizler burcuyum ve içimde bin tane Gülüm ve Yıldız fink atıyor ama yetmez.
Ben güneşim.
Ben evrenim.
Ben koca bir hiçim:
Ya, siz kimsiniz kimlerdensiniz ve hiç sorguladınız mı kendinizi soyunup da akıllı cihaz ve kredi kartlarınızdan soyutlanıp da somut bir güzelliğe imza attınız mı?
Atmadınız biliyorum siz de biliyorsunuz aslında imzamı da taklit ettiniz ne de olsa soyumdan sopumdan olmayı da reddettiniz her ne kadar aynı kandan olsak da aslında reddeden yüce Yaratan sizlerin görmezden geldiğini görebilen ve varlığıma tamah eden hiçliğinizi tüm asaletimle boykot ve reddediyorum çünkü ben tekilim çünkü ben kalemin de duyguların da tekelindeyim her ne kadar diğer elimde olan ve solumda çarpan yüreğimi görmekten imtina etseniz de oysaki ben ayan beyan insanım ve göz önünde ki gözünüzün ucuna değil tek noktanıza dahi ihtiyaç duymadığım kadar da kefil iken içimdeki iyi niyete ve samimiyete…