rahatlık, insanın kim olduğunu değil; kim olmak istediğini gösterir. Zorluk ise bütün maskeleri düşürür. Güçlü görüneni, sabırlı görüneni, cesur görüneni ortaya çıkarır. İnsan bazen yıllarca kendini tanıdığını sanır, sonra bir gün hayat karşısına öyle bir imtihan çıkarır ki kendi içinde bile bilmediği taraflarla yüzleşir.
Hiç kaybetmemiş biri kazanmanın değerini tam anlayamaz. Hiç beklememiş biri sabrın ne olduğunu bilemez. Hiç kırılmamış biri ise insanların neden sustuğunu anlayamaz.
Bazı insanlar konuşarak büyür, bazıları yaşayarak.
Yaşayarak büyüyenlerin gözlerinde farklı bir ağırlık vardır. Çünkü onlar hayatın anlattığı dersleri dinlememiş, bizzat içinde yürümüştür. Geceleri uykusuz bırakılan düşünceleri, kimseye anlatamadıkları kırgınlıkları ve içlerinde sessizce taşıdıkları yükleri olmuştur.
İnsan bazen bir yıl içinde on yıl yaşlanır.
Bunun sebebi geçen zaman değil, taşıdığı yüktür. Çünkü bazı acılar takvimle ölçülmez. Bir insanın içine bıraktığı iz, yılların bırakacağından daha derin olabilir.
Hayat herkese bir şey öğretir. Ama en kalıcı dersleri, insanın en çok zorlandığı günler verir. Çünkü kolay günler hatırlanır, zor günler ise insanın karakterine dönüşür.
Bu yüzden bazı insanların sesi sakindir ama sözleri ağırdır. Çünkü onlar bildiklerini duyarak değil, yaşayarak öğrenmiştir.