Çöl illüzyonu değilim, serabın ihtişamında kentsel dönüşüm değilim. Metamorfoz nefesimde her başkalaşıma bir alaşım kattığım Sevda Hanım ile Tesadüf Bey bir araya geldiler. Sevda Hanım, Tesadüf Bey’i çok sevdi. Mütemadiyen parafrazında topaklanan ve aklında uyuyan derin bir aşk olacaktı. Arketipinde serencam sokaklarına değen sessizlikler sunarak anlaşılmayı bir çırpınışla bekleyecekti.

Sevda Hanım’ın her gecesi sabaha karşı bir umut çisemi olacaktı. Tesadüf Bey, ellerinin arasına alıp ellerini; gözyaşlarına kıyamayan gülüşlerle bakacaktı.

Belki de… İhtimalin cebinden verem olan acıların kanları saçıldı. Ortalık bir feryadı gecenin hüznü geçerken, Sevda Hanım Tesadüf Bey’e ten rengi bir aşk sunmak istedi. Bedeninin tutuştuğu ve diyafram saadetinin köpürdüğü bir gerçekte melodram olmamalılardı.

Buralar izdiham. Ham maddesini kaybetmişken aşk, bölünmüş hecelere Sevda Hanım yalnızlığı dikti. Hecesi kalın bir ünlüden kopan bekleyiş, ortalığı saçmalara ayırırken kendisi vurulmuş, yaralanmış ve acımıştı.

Nefes alamıyorum. Kırılmak için değil sevgilim; kınamak için değil, nefesime ortak merhabalarını değdirmen için değirmen telaşımda hüzzam haykırışları döndürüyorum.

Peşrev güzide yamukluklarda bile segâh duyuluş istiyorum. “Beni duymanı istiyorum,” dedi Sevda Hanım.

Tesadüf Bey, bu karşılaşmanın müsabakasının en meridyen gücüne tüm gücüyle karşı koyarken yok oluşun fakir hizmetinde delik cebine soktu acı tamburunu: Sevda Hanım.

Göçmen kız, bir gözyaşı kadar gerçekti ve bir daha konup göçmek istemiyordu. Yalaza tükenişlere alaz bir mahmurdu.

“Tesadüf Bey, rakının yanında meze de olabiliriz. Coşkun sellere şemsiye ve bir mutlulukta en gerçek de olabiliriz. Tütünün zararlı sevişi değilim. Tertemiz bir ciğerden, kalbine ikramım. Kokla beni, en derinden…”

Dilara AKSOY