O fukara sevgi o soğuk eller ve o turuncu düş
Özgürlüğümüze diş geçirdi
Bütün kuşlar uçmak istedi
Şarkılar umutlu
Kitaplar aşk dolu
Kalplerimiz yorgunsa bu yüzdendir işte
Sonbahar bitti ve ben
Yere çarşaf gerdim ki kuşlar öldüler
Kuşlar öldüler içimde pat küt sesleri
İçimdeki utanç mezarlığı yeniden ve yeniden dirildi
Yoruldum
Çiçek mi getirdiniz
Göğsüme yaslayın karanfilleri
…

(Munise Senem UÇAR/Mahvash/Karanfilli Mola/15.09.2017)


Pes etmediğim bilinsin diye yazıyorum bu uzun uzadıya metinleri. Kalıp da aynı yerden sıkıcı tekrarlarla yenilmeyeceğim bilinsin diye yazıyorum. Yaş tahtaya basmak ya da tahtayı kör bir bıçakla yontmaya çalışmak benimkisi.

Ne çok alaturka bir bağırış var metnin içinde.
Ne alafranga duruyor metnin duvarı.

Anka kuşunun hikâyesindeki kül olabilirim. Belimi büken yaşadığım çağın tedbirsizliğidir.
Şimdinin vurgunları düştü payıma.
Kıskıvrak, asi ve süt beyazıydı hatıralar. Biraz da gizli öznesiydim pembe hayallerin.
...

İçimdeki bütün sokakları aydınlatmanın bir yolu vardı. Yalnız ben, kör ve sağır olmayı seçmiştim. Fakat sonra anladım ki bu şekilde yaşayabilmem imkânsız. Öyleyse dedim ki kendi kendime… Bırak yanlış anlasınlar. Bırak taş atsınlar. Bırak kusur arasınlar. Sen çizgini bozma ve doğru bildiğin yolda ilerle. Artık aydınlığı konuşmanın vaktidir.

Nasıl bir çağda yaşıyorum? Kendime bunu defalarca sordum. Henüz idrak edebilmiş değilim. Ancak, şunu söylemeliyim. Özetle, kimi zaman bildiklerimi kapı komşumdan, eş, dost ve akrabamdan özellikle gizlemem gerektiğini düşündüğüm berbat tıynetsiz bir çağda yaşıyorum. Böyle düşündüğüm için kendimden utanmalı mıyım? Hayır. Utanmak demişken… Biz her geçen gün, utanma duygumuzu yitiriyoruz gibi geliyor bana. Hatta bundan eminim.

Eskiden daha mı hayâ sahibi insanlardık ya da daha mı masumduk? Öyleydik… Eski duygu dünyamızı yaşayacağımız günlere olan inancım kuvvetle muhtemel. Eskisinden daha iyi olmamız gerektiğine inanıyorum. Arzu ediyorum. Çünkü olaylara bu tür duygu perspektifiyle yaklaştığımız zaman, hareketlerimiz ona göre şekilleniyor ve yaşantımızın önemli çıktıları hoş olmayan durumlara bir kalkan görevi üstleniyor.

Öyleyse, iyileşmek, yaralarımızı sarmak ve insanca var olmak için daha neyi bekliyoruz? Durmak yok. Kolları sıvayalım ve eyleme geçelim.



Mahvash/Munise Senem UÇAR