Kuşlar uçmak için doğar derler çocuklar ise sevilmek için Oysa benim çocukluğum gökyüzü görmemiş bir ömrün ilk gurbetiydi Henüz parmaklarım kalem tutacak kadar ince kalbim dünyayı cennet sanacak kadar safken tanıştım o zifiri karanlıkla Bir ev düşünün soluk almak yasak gülümsemek günah çocuk olmak düpedüz hıyanet Küçücük bir gürültünün masum bir fısıltının bedeli bir babanın vahşetinde can pazarına dönüşür müydü Döndü O devasa o gaddar eller boynumuza dolandığında nefesimiz o kerpiç duvarların sıvasında kururdu Savrulurduk Duvardan duvara vurulan körpe bedenlerimiz yere düştüğünde canımızın acısından değil ruhumuzu saran o dehşetli korkudan altımıza işerdik Biz o odalarda çocuk gibi ağlayamazdık bile sessizce içimize akıtarak büyütürdük gözyaşlarımızı Uzun zaman bu kırbaçlı kaderin suçunu öksüzlüğümde aradım Ben üveyim dedim içimden Ben yabancıyım ondandır bu hınç Ama hayır O canavarlık kendi kanından olan kardeşlerime de aynı zehri akıtıyordu Birimizin dizinde inşaat camlarının bıraktığı derin bir yara diğerimizin ruhunda ömür boyu kapanmayacak delikler kaldı Ve bir kardeşimi Ah benim boynu bükük kardeşim Kim bilir çocuk yaşta o kafasına o incecik boynuna aldığı hangi darbenin yorgunluğuyla yıllar sonra bir beyin kanamasıyla toprağın altına uğurladık Biz o evde sadece çocukluğumuzu değil can yoldaşlarımızı bıraktık Benim o cehennemdeki tek sığınağım o derme çatma karyolanın altıydı Dışarıda bir zalimin ayak sesleri yankılanırken ben o karanlık daracık yerde nefesimi tutar görünmez olmayı dilerdim Kulaklarım bugün sağırsa dünyaya pencerelerini kapattıysa o günlerde başıma inen o acımasız yumrukların duvara çarpan o hırçın darbelerin faturasıdır bu bana Dünya sustu sesler gitti geriye sadece kalbimin o güm güm atan korku dolu sesi kaldı O yangınların içinde benim tek yaşama sevincim eve gizlice getirdiğim kitaplarımdı Gece gündüz okurdum dünyayı o sayfalardan tanımaya çalışırdım Ama o devirlerin o gergin siyasi iklimini bahane eden o gaddar zihniyet bu büyüyünce terörist olur diyerek dünyalarımı elimden aldı Yattığım divanın altını yatağımın içini gizli bir suçlu arar gibi didik didik arardı Evde ne kadar kitap ne kadar kağıt ne kadar kalem bulursa hepsini o zalim sobanın içine atıp gözümün önünde yakardı Benim hayallerim o sobanın alevlerinde küle dönerken ben o yangını sadece seyretmek zorunda kalırdım Sonra bir gün o kül yığınlarının içinden başımı kaldırıp bir ışık aradım Beşinci sınıfı bitirmiştim içimde dünyaları yutacak bir okuma aşkı vardı Öğretmenlerim kapımıza kadar geldi Bu kızı okutun bu kızda başka bir cevher var dediler Ama o üvey gölge o karanlık zihniyet kapıyı yüzlerine çarptı Kız çocuğu okuyup da ne olacak benim param yok dediler Aradan yıllar geçti kendi öz çocukları büyüdüğünde dünyaları ayaklarının altına serdiler onları okutmak için yollara düştüler Beni ise o evin kuytusunda çocuklarına baksın ömrünü çürütsün diye bir köle gibi köpek gibi kullandılar Okuma hasretimi diri diri toprağa gömdüler sandılar Ama bilmedikleri bir şey vardı Kulakları sağır eden o yumruklar o sobada yakılan sayfalardan yükselen ruhun çığlığını susturamazdı İçimdeki o Agatha Christie kitaplarının kokusu o büyük romancı olma hayali hiçbir kor ateşle hiçbir kırbaçla silinmedi Tam 26 yaşına geldiğimde herkesin gitti bitti dediği yerden o yakılan kitaplarımın küllerini gökyüzüne savurarak ayağa kalktım Elimi kolumu bağlayan o zincirleri dişimle tırnağımla kopardım Ortaokulu liseyi üniversiteyi o zalimlerin gözlerinin içine baka baka tek başıma bitirdim Söküp aldım o kalemi kaderin elinden Bugün belki bir okulun resmi tahtası önünde değilim ama ben hayatın acının ve direnişin en büyük edebiyat öğretmeniyim artık Kulaklarımı sağır edenler içimdeki binlerce mısralık bu devasa senfoniyi susturamadılar Bu satırlar düşen ezilen sığınaksız bırakılan ama 26 yaşında bir anka kuşu gibi yeniden doğup tarih yazan o inatçı kız çocuğunun yani Gülhatun’un dünyaya bıraktığı en büyük en kanlı en şerefli zafer destanıdır devamı gelecek saygı ve hürmetlerimle