Yalpalayan bir gemi olabilirdim ya da yüzen bir kuş.
Kaç bayt olduğunun ise önemi yok kalbimin çünkü ben yüreğimin sonsuzluğunun rüştünü çoktan ispatladım.
Sevdiğim kadar da var kendimi, hani:
Çünkü:
Ben hem imkan/sızım.
Hem de imkansız olan ne varsa gerçek kılmayı seviyorum ve bunu bir ömür defalarca ispatladım.
Ne çekincem var ne de çelişki yüklüyüm ayan beyan:
Ayaklarına basan bir tavus kuşuyum kimine göre:
Kimine göre…
Bir kuş olmaksa hoşuma giden ama addedilen o tavus kuşu değil kukumav kuşu hiç değil belki de kuş ırkının en imkânsız canlısıyım ayakları ile uçuşa geçebilen aklı beş karış havada bir insanoğlu.
Aslında aklım beş karış havada derken, anlamlandırmak istediğim iç dünyamın zenginliğinin pek çok şeye baskın geldiğini.
Misal mi?
Dedikodu potansiyelim yoktur ve ev hanımları gibi yemek tarifi veremem birilerine çünkü yemek yapmakla başım hoş değil.
Sevdiğim yemeği yaparım bir şekilde tarifini bulup bir güzel de yakarım sonra yanmayan kısmından afiyetle yerim.
Çocuk dilinden ise anladığımın sanırdım ya, şimdiki nesil?
İşte imkânsız olan bir dip not:
Ama yüreğimi verdim mi bir çocuğa nasıl da alırım avucumun içine daha doğrusu yüreğimin merkezine.
İmkânsız dedik değil mi?
Çok örnek var verebileceğim aklınızın almayacağı:
Misal…
Seneler seneler evvel, aklıma esip de işi gücü bırakıp yüksek lisans yapmaya kalktığım o içimde fırtınalar kopan gençlik yıllarım ve başka bir branşın eğitimini almış olsam bile psikolojiye gönül verip ve de eve kamp kurup, 15 gün içerisinde sınava hazırlanıp derece ile bölümü kazandığım günler.
İmkânsız olan ne varsa…
Bir de bölümdekilerin burun kıvırıp bunun ardını getiremezsin dedikleri ve bölüm birincisi olduğum.
Sonrası bende kalsın.
Dahası da var:
Bundan birkaç sene evvel Şubatın ilk günü yazmaya başladığım ilk romanım ve cüce Şubat bittiğinde tamamlayıp yayınevine gönderdiğim Koltuk isimli kitabım.
Sayılarla aram hep iyi olmuştur analitik zekâmı severim ve yazmaya başladığımdan bu yana sözcüklerle ip atlamayı çok seviyorum.
Ve imkânsız olan bir şey daha ki sonu kötü bitse bile…
KOAH hastası olan annem ve de kalp yetmezliği ile mücadele veren ki defalarca aylarca acile götürüp yoğun bakımda kalıp sonra hiçbir şey yokmuşçasına eve döndüğümüz ki iki kere de kalbi durmuşken ve yaşamaz dedikleri rahmetli annem ve her şeye rağmen üstüne üstük yatağa da bağımlı iken dört yıla yakın yaşam mücadelesi verdik beraber ve işte 3.defa kalbi durduğunda geri döndüremedi onu doktorlar.
İmkânsız olan.
Dilerdim ki imkânsız olanı sonuna kadar götürüp keşke bu gün sağ kalsaydı annem elbet takdiri İlahi ama insan sebat ettikten sonra azimle yoluna devam ettikten sonra inancın da maneviyatın da duaların da devreye girmesi ile imkânsız olan imkan dâhilinde gerçekleşiyor.
O sızı.
Hani imkân/sızı gerçek kılmakla ilintili.
Ve mücadele etmek.
15 yıla yakındır yazıyorum ve yazmaya ilk başladığımda çok kere çelme takıldı ve hayli üzdüler beni ama üzüntü benim sermayem olmuşken bir ömür ve işte üzüntüyü Edebiyata çevirdim nerede ise binlerce şiir ve nesir doğdu ve yüzlerce hikaye.
İmkânsız.
Belki de benim imkânsız olan hani günümüz dünyasında insanlar mevki, konum ve statü davası güderken…
Hoş aslında ben de o davalardan birini hatta bir kaçını güdüyorum çünkü ben de insanım hem de kalıbının adamı.
Ne komik bir betimleme oysaki:
Kalıbının adamı sonuçta ne heykelim ne heykeltıraş ama kalıbımı da yerine getiriyorum gerçi süsten ve gösterişten uzak bir insan olsam bile ki bunu da yanlış anlayacak hemcinslerim:
Bakımsız değil sadece yapaylıktan uzak…
Misal bir ömür saçımı boyatmadım ya da abartılı makyajdan da haz etmem…
Hım.
Kavram karmaşası.
İmkânsızı dillendirirken geldiğimiz nokta:
İmkânsız.
Demem o ki:
Benim için imkânsız olan hiçbir şey yoktur dediğim gibi:
Tüm davalarımda da haklı olduğum kadar…
Ve nasıl ki:
Beynim ve de duygularım benim sermayemdir…
O halde yola devam…
İmkân/sızı gerçek kılmak adına…