Müzmin renklerle bezeli hayat bazen mamafih demekten ötesi yok gibi gözükse bile renklerin kıvamında saklı duyguların kıvrımı ve aklın yetisinde büyüyen bir hayal gibi öyle ki mısraların getirisi, doğan güne hediye aşk ise izafi bir rakım: ulaşmak ne ki olmayan verilmemiş bir hükme?
Gel gör ki: menevişlenen kanatlarında o haletiruhiyenin ve pekişen asaletine vurulan bir tekme midir safi katıksız ruhun çevirmekle yükümlü olduğu pedalları?
Afaki sevinçler coğrafyası ve düşlerin kabrinde açan gerçekçi ve gerçek bir çiçeği solmasın diye dokunmaya dahi kıyamazken ve işte sulusepken misali gökten boşalan rahmeti şükür ettiğinden dahi öte.
Misafir belki de misak-i milliye sınırları içerisindeki mevsim:
Kalibresi kâh kayıp kâh sureti kati reddettiğin bir düşman misali her kim ise sınırlarını ihlal eden ve her kim ise kindar ruhların muadili.
Şimdilik sökün eden bir güruh misafir eylediğim şu bakir ruhu ayırmam mı ben kıtalara dokunmaz mıyım sözcüklerin ve duyguların zülfüyârına? Miadı dolmuş bir kadın ya da adam gibi gel gör ki edepli ve görgülü ömrünü bahşedene duyduğu kıvanç ertesi yeniden doğabilmesi belki de an meselesi.
Temcit pilavına dönmüş âlem.
Ey, dostum sen de bir âlemsin, demekle iştigal ve işte sevdiklerimize verdiğimiz payeden de öte pay ettiklerimiz ve rengimiz ve ismimiz ve cismimizden de yok ötesi demek nasıl da yanlış bir tutum ötesi.
Ötesiz duygular.
Ötekileştirilmiş nice insan.
Darbe sonrası doğan bir memleket belki de ve işte o ruhani varlığın coğrafyasında boy gösteren muadili tümden gelen ne varsa ve müsebbibi renklerin volta attığı ebemkuşağı.
Sökün eden bir devinim.
Hâsıl olandan öte hâkim olana duyulan inanç ve saygı ve sevgi.
İnsansız değil iklimler aslında iklimsiz olsa bile insanlar ve gaipten gelen ne çok mısra ile eşleşen şiirler.
Düşler cenneti elbet şairin yüreği.
Bir o kadar gerçekçi ve gerçeğin ta kendisi iken şair.
Reşit olmaktan öte çocuk kalabilmenin güftesi varsa yoksa şiirler.
Ve aşk!
Muteber olan.
Muktedir olan.
Müstesna olan.
Ya, bir muadilin yoksa nereye varacaktır bu yol bu kelam?
Cüssesini aşan nice insan şiiri rencide eden ve şiirsel boyutu yok sayıp şaire hücum eden.
Hazzına vakıf ya da değil üstelik hem ne fark eder, hayatın hazzı duygularda ve şiirlerde mevcut ise?
Selamın da hası bazen geri dönümü olmayan bazen kutsanmış coşkulardan araklanmış şiirler misali.
Öykündüğümüz.
Bir de öldürdüklerimiz.
Öz veri ile teveccüh gösterip önsezilerimizi coşturduğumuz hatta konuşturduğumuz.
Öyküler deryalar gibi.
Şiirlerse ömre hayata kılıf biçen.
Bir de şiirlere burun kıvıran isyanlar ki şiir de şair de alabildiğine itaatkâr ve öz verinin hadsiz rakımında nasıl da özünü sözü ile eşleştirmiş ve kaleme kuvvet dediği kadar yüreğe de kuvvet, diyebilmeye kefil olmaktan da öte.
Bir izafi tutanak iken şiir.
Hele ki darbeler almışsa şair ve iklim.
Ayıkla pirincin taşını dercesine bir yandan da hem pirincinden hem bulgurundan olan isyankâr tabular.
Hatırşinas sözcüklere bel bağlayan:
El nasıl ki el üstünde.
Ve işte mademki iki el bir baş için.
Kalemse o iki elin ömürlük mevduat faizi.
Biçilen şiirler ve içilen imgeler nasıl da sarhoş eder şairi hele ki kalemin nutku tutulup da kalem oynamadığında ve işte aklını oynatan imgelere bir oyun bahçesi inşa edip şiirden bir dünya yaratmanın hem muadili hem de o muktedir ve münasip lisanı şairle örtüşen.
Ölümsüz olmadığı kadar şair ölümsüzlüğe ve boyutsuzluğa da kulaç atan…