Annen yok. Kimsen yok. Bu cümle, içi boş bir duvara fısıldanmış en ağır sözdür. Çünkü annen yoksa, dünyanın en kalabalık sokağında bile yapayalnızsındır. Annen yoksa, kimse senin adını o tınıyla söylemez. Kimse saçını okşamaz, kimse “n’aptın bugün?” diye sormaz. Kimse elini tutup “korkma” demez. Annen yoksa, kimsen yoktur gerçekten.

Anneler Günü, vitrinlerin rengârenk olduğu, karanfillerin, çikolataların, pahalı parfümlerin konuşulduğu bir gün. Ama sessiz kalanlar vardır: Anneler Günü’nde eli boş kalanlar değil, yüreği boş kalanlar. Annesini toprağa vermiş olanlar. Annesi varken de onu hiç doya doya kucaklamamış olanlar. Annesi hayatta ama ruhu bir başka diyarda olanlar. Ve en çok da… Çocukluğu annesiz geçmiş, annesinin sıcaklığını bir yorgan gibi üzerinde hiç hissetmemiş olanlar.

Onlar için bu gün, sadece bir vitrin. Camın ardında gördükleri mutluluklar, onlar için dokunamadıkları birer serap gibidir. “Annem yok, kimim var?” der içlerinden biri. Belki bir baba vardır, belki bir eş, belki dostlar. Ama annenin yeri, hiçbir şeyle doldurulmaz. Ne para, ne başarı, ne seyahat, ne terapi. Annenin yokluğu, göğüs kafesinin tam ortasında, nefes almayı zorlaştıran bir boşluktur. O boşluk, her Anneler Günü’nde biraz daha genişler.

Öte yandan, annesi olup da ona “sen değerlisin” dememiş, ona “varlığın yeter” hissini bir kerecik olsun tattıramamış olanlar… Onlara da sesleniyorum. Bakın, bu gün sadece bir hediye alma günü değil. Anneniz hayatta, bu büyük bir şans. Ama sakın bunu “nasıl olsa orada” diye sıradanlaştırmayın. Çünkü annesiz kalanların yaşadığı o boşluğu, siz onu kaybetmeden anlayamazsınız. Ve çok geç olmadan… Arayın. Sorun. Sarılın. Belki kırgınsınız, belki ona anlatamadığınız yıllar var. Ama o sizin anneniz. Dünyada size onun gözüyle bakan bir başkası yok.

Anneniz varsa, bilin ki dünyanın en zengin insanlarından birisiniz. O zenginliğin farkına varmak için, onu kaybetmeyi beklemeyin.

Ve annesiz büyüyenler, annesini kaybetmiş olanlar… Sizin iç sesinizi duyuyorum. “Annem yok, kimsem yok.” Evet, o boşluk hiç dolmaz. Ama bilin ki, siz de bir gün belki birine anne, baba olacaksınız, belki bir çocuğun hayatında bir ışık olacaksınız. Eksik kalan sevgiyi, başka kalplere aktararak bir nebze olsun tamamlayabilirsiniz. Anneniz sizi görmese de, siz onun adını yaşatabilirsiniz. Her iyiliğinizde, her şefkatli dokunuşunuzda, o eksikliği biraz olsun onarabilirsiniz.

Anneler Günü, sadece hediyelerin değil, farkındalığın günü olsun. Annesi olanlar için şükür, annesi olmayanlar için sabır, annesini hiç tanımamış olanlar için de umut olsun. Ama en çok da bir çağrı olsun: Annen hayattaysa, bugün ona “seni seviyorum” demeyi ihmal etme. Çünkü annen yoksa, kimsen yok. Ve o kimse, hiçbir servetle, hiçbir başarıyla, hiçbir kalabalıkla telafi edilemez.

Kimsen yoksa üzülme. Sen, birinin tüm dünyası olabilirsin. O yüzden annen varsa, ona sıkı sarıl. Annen yoksa, kendin için bir anne gibi ol. Sevgi, yokluğa inat var olur. Ve belki de en büyük vefa, eksikliği başkalarına bahşedilen bir iyiliğe dönüştürmektir.