Danışanımın hayat hikâyesini okudukça gözyaşlarıma hâkim olamadım…
Bazı acılar vardır; insan okumaz, adeta yaşar…
Daha kendisi çocuk yaşta…
Şiddeti sevgi sanmaya mecbur bırakılmış bir kadın…
Henüz büyüyemeden anne oluyor.
Her yanlışta öfkesini yumrukla gösteren bir adamın yanında, iki çocuk büyütmeye çalışıyor.
Dayak…
Hakaret…
Aşağılanma…
Ve bir gün artık dayanamayacağını anlıyor.
Sığınma evlerini arıyor çaresizce…
Mor Çatı’yı, kadın sığınma evlerini…
Ama bazen insanın çaresizliği, çaldığı kapılardan daha büyük oluyor…
O sırada küçük kızı, babasının annesine uyguladığı şiddeti izleyerek büyüyor.
Daha çocuk yaşta şunu söylüyor annesine:
“Anne, hadi gidelim bu evden…”
Bir çocuğun ağzından dökülen bu cümle bile, aslında o evde yaşananların sessiz tanığıydı.
Sonunda boşanma davası açılıyor.
Eşi maddi olarak güçlü biri…
Ama hiçbir mal varlığı kendi üzerine değil.
Danışanım ise hiçbir şey istemiyor.
Ne ev…
Ne para…
Ne mal…
Tek istediği şey; o adamın gölgesinden kurtulabilmek…
Ama hayat bazen çıkış kapılarını bile insanın yüzüne kapatıyor.
Mahkeme günü gelip çatıyor…
Baba, oğlunun kendisine verilmesini istiyor.
Kız çocuğu anneye bırakılıyor.
Bir anne için evladının birini yanında bırakıp diğerinden kopmak…
Tarifi olmayan bir acıdır.
Danışanım çaresizlik içinde kabul ediyor bunu.
O mahkeme salonunda sadece bir evlilik bitmiyordu aslında…
Bir kadının hayalleri, çocukluğu ve yıllarca içinde taşıdığı sessiz çığlıklar da parçalanıyordu.
Mahkeme çıkışında eşi,
“Ben eşimi bırakmak istemiyorum…” diyor.
Bunun üzerine danışanımın babası dönüp şu cümleyi kuruyor:
“O zaman bu hale neden getirdin?
Kızıma neden şiddet uyguladın?”
Ve mahkeme kapısında başlayan tartışmanın ardından…
Danışanım yine istemediği yere dönmek zorunda kalıyor:
Baba evine…
Ama orada da onu bekleyen şey huzur değil…
Yıllardır kaçmaya çalıştığı üvey annenin gölgesi…
Bazı kadınlar boşandıktan sonra özgürlüğe değil, başka bir çaresizliğe yürür…
İnanın sevgili okurlarım…
Bundan sonrası daha da ağır…
Daha da yürek yakan…
3.bölümde devam edeceğim.
Bu satırları; benzer acıları yaşayan kadınların yalnız olmadığını hissetmesi ve bazı insanların “sessizce” ne savaşlar verdiğini görebilmeniz için kaleme aldım…
— Aile Danışmanı Selda İyiekmekci Erdoğan