Sabahın erken saatleri… Hastanenin o meşhur koridoru. Hani herkesin aynı anda hem hasta, hem sabırlı, hem de biraz filozof olduğu o garip bekleme salonu. Numara ekranı "bip bip" diye ötüyor, sandalyeler dolu, insanlar kader birliği yapmış gibi yan yana dizilmiş. İçimizden "Bugün sabır provası yapıyoruz, bakalım kaç perde sürecek?" diye geçiriyoruz.
Tam o sırada sahneye o meşhur karakter giriyor: "Hızlı ve Öfkeli Sorumcular."

1. Bir Şey Sorup Çıkacak Olanların Gizli Dünyası
Gözlerinde hafif bir özgüven, dudak kenarında ince bir plan... Önce ortamı yokluyor, sanki gizli bir görevdeymiş gibi sıranın yanına yanaşıyor. Ve o klasik cümleyi fısıldıyor: "Ben sadece bir şey sorup çıkacaktım ya…"
Aslında bu insanların evrende ayrı bir boyutu olduğuna inanıyorum. Çünkü o "bir şey", asla bir şey olmuyor! Biz dışarıda on kişi nefesimizi tutup sıramızı beklerken, o içeride doktorla hayat hikâyesini paylaşıyor, tahlil yorumlatıyor, hatta belki doktorun çocukluk anılarını bile dinliyor. İçeride mini dizi dönüyor resmen; ama bizim sabrımız bol.
Ve sonra... İş bitince o kapıdan çıkış anı! Omuzlar hafif düşük, yüzde bir zafer yürüyüşü edası… Arka planda epik bir müzik çalıyor sanki. Bize öyle bir bakış atıyor ki "işini halletmiş kaptan" bakışı; aslında arkasında bıraktığı onca insanın vebalini bir toz bulutu gibi havaya saçıyor.

2. Cebindeki Hayatı Düzenleyen Görünmez Kahramanlar
Ama aynı koridorda, hatta aynı dünyanın başka bir köşesinde, bambaşka bir enerji daha var. Benim önümdeki amca gibi... Elinde eski bir cüzdan, gözlerinde "Ben seni zorlamam, sen de beni yorma" diyen o dingin ifade.
Sonra hastane kantininde karşılaştık onunla. Kasada yine küçük bir sıra var. Amca cebinden bir avuç bozuk para çıkardı. Hani o paraların şıngırtısı normalde insanı gerer ya? Ama bu sefer öyle olmadı. O ses bu kez "Sizi bekletmeyeceğim, hazırlığımı yaptım" diyordu.
Kasiyer kız gülümseyip "Amca kart da geçiyor" dediğinde, amcanın cevabı bir hayat dersi gibi döküldü dudaklarından: "Biliyorum kızım ama arkamdaki insanlar beklemesin diye hazırladım."
İşte o an zaman biraz duruyor. Çünkü bir yanda "bir şey sorup" zamanı bükerek başkasının hakkından çalanlar; diğer yanda ise "kimseyi bekletmeyeyim" diye cebinde hayatı ve nezaketi milimetrik düzenleyenler var.

3. Görünmeyen Terazi: O Ağırlık Nereden Geliyor?
İkisi de aynı dünyada yaşıyor, aynı havayı soluyor. Ama bıraktıkları his bambaşka.
"Uyanıklık" yapıp öne geçen o kaptan edalı insan kapıdan çıktığında, aslında havada tarif edilemeyen bir "eksilme" hissi bırakıyor. Hani evde halının köşesi kıvrılır da sürekli ayağın takılır ya, işte öyle bir huzursuzluk. Belki o gün işi rast gidiyor ama akşam durduk yere içini bir sıkıntı kaplıyor. "Neden?" diyor. Biz söyleyelim: Arkada bekleyen 15 kişinin
"E, biz patates miyiz?" diyenin enerjisi omuzlarına çöküyor da ondan. O hak, illa bir yerden çıkıyor; ya başı ağrıyor ya işi ters gidiyor, o bedel mutlaka ödeniyor.

Öte yanda o amca... Fark ettirmeden dünyaya bir şey ekliyor. Küçük, zarif, neredeyse görünmez ama hissedilen bir ferahlık. Amca dükkândan çıktığında kuş gibi hafif. Çünkü kimsenin vaktinden tek bir saniye bile "tırtıklamamış."

4. Hangi Rolü Oynuyoruz?
Hayat aslında büyük sınavlardan çok, bu küçük anların toplamı. Bir sırada beklemek, birine yol vermek ya da "Ben uyanığım" deyip aradan sızmak... Hepsi minicik kararlar gibi görünüyor ama etkisi dalga dalga tüm ömrümüze yayılıyor.
O "uyanık" arkadaşlar hep olacak. Yine bir şey sorup çıkacaklar, yine "vatanı kurtardım" edasıyla bakacaklar (oysa kimse onlara öyle bir görev vermemişti; alt tarafı bir tahlil sonucu sormuşlardı). Ama bozuk parasını hazırlayan amcalar da iyi ki varlar. Çünkü dünya sadece hızlıların değil, incelikli insanların yüzü suyu hürmetine dönüyor.
Yarın hepimiz bir kuyrukta, bir markette ya da bir kapı eşiğinde olacağız.
İçimizden hangisini oynayacağımız ise tamamen bizim seçimimiz...



Not.
Şeytan bazen dürtüp "Hadi aradan sız!" diyor ama sonra o bozuk paraların zarafeti aklıma geliyor, usulca sırama dönüyorum. Neme lazım; durduk yere hayatın görünmez halılarına takılıp tökezlemeyelim şimdi.


.Linares.