Size bu satırları yazarken bir baba olarak kalbimin en hassas yerinden sesleniyorum. Oğlumu yarın size emanet ediyorum. Belki de hayatının en uzun yolculuğunun ilk adımını sizin sınıfınızda atacak. Bu yüzden sizden bir şey öğretmenizi değil, bir insan yetiştirmenizi rica ediyorum.
Ona kitapların sayfalarında yalnızca bilgi değil, hayatın kendisini bulmayı öğretin. Her doğru cevabın arkasında bir emek, her yanlışın içinde bir ders olduğunu anlasın. Kazanmanın gururunu yaşarken kaybetmenin de bir insanı nasıl olgunlaştırdığını öğrensin.
Ona, herkesin alkışladığı yoldan gitmek yerine doğru bildiği yolda yürüyebilme cesaretini aşılayın. Kalabalığın içinde kaybolmak kolaydır; zor olan, gerektiğinde tek başına durabilmektir. Oğlumun, yalnız kalmaktan korkmayan ama kimseyi de yalnız bırakmayan biri olmasını istiyorum.
Lütfen ona, güçlü olmanın başkalarını ezmek olmadığını anlatın. Gerçek güç, başkasının elinden tutabilmektir. Merhameti öğretin; çünkü merhamet, insanın kalbini büyüten en sessiz erdemdir.
Ona sorular sormayı öğretin. Çünkü sorgulayan bir zihin, karanlıkta yolunu bulur. Ama aynı zamanda dinlemeyi de bilsin; çünkü insan en çok dinlerken öğrenir.
Eğer bir gün haksızlığa uğrarsa, hakkını aramayı bilsin. Ama eğer kendisi birine haksızlık ederse, özür dilemenin bir zayıflık değil, bir erdem olduğunu da öğrensin.
Başarılı olduğunda tevazuyu, başarısız olduğunda umudu kaybetmemeyi öğretin. Hayatın iniş çıkışlarla dolu olduğunu kabul etsin ama hiçbir düşüşün son olmadığını bilsin.
Ve en önemlisi öğretmenim… Ona kendisi olmayı öğretin. Başkalarının hayallerini değil, kendi hayallerini kurmayı; başkalarının doğrularını değil, kendi doğrularını bulmayı…
Ben ona sevgiyi verdim. Şimdi sizden, ona dünyayı öğretmenizi istiyorum.
Emanetim size.
Saygılarımla,
Bir Baba