3
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
229
Okunma
İnsan neden bazı acıları unutamazken en güzel anılarını zamanla kaybeder? Unutmak bir kayıp mı, yoksa zihnimizin bir savunma mekanizması mı? Acıların koynuna kendimizi atınca beynimiz kendini daha mı değerli hissediyor? Neden acılar mutluluktan daha çok hatırlanır, daha çok yaşanır ve daha çok gerçekçi hissedilir? Silueti mi, tortusu mu, mirası mı?
Neden acılar beynimizde daha çok kalıcı oluyor? Kayıp, yıkıntı ve mutluluğa rest çeken bir belalı mı şu acılar? Doğum günümüzden çok hatırlamıyor muyuz ağladığımız günleri, kayıplarımızı, iz bırakmış olan yaralarımızı?
Çünkü mutluluk insanın içinde var olandır. Mutluluk hayatın içerisinde değil, insanın içindedir. Oysa acılar, hayatın kendisinden bir deneyim, bir tecrübe olarak gelir.
Hafızamız seçiyor olabilir mi?
Dilara AKSOY
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.