İnsan yakınlarını sevdiklerini kaybedince değermiydi diyorsun kimseyi kırmaya
Arkadaşların dostlarını bir , bir yitirirken neden daha sık gitmedim neden daha çok aramadım dersiniz ve hala
Aynı hatayı yapmaya devam ediyoruz oysa her an biraz daha yaklaşıyor ölüm denen acı.
Aslında giden kurtuluyor olan yaşayana oluyor
Pişmanlıklar özlemelerle berbat bir hayat
üç gün önce, üç gün sonra ne farkeder sonuç aynı sıfır kere sıfır topla, çarp, böl değişmiyor ateşin düştüğü yerde yeni otlar bitiyor
Korkuyorsun ama kendinden değil en sevdiğini kaybetmekten masada iki tabaktan biri düşüp kırıldığında diğer tabağa kaşık gitmiyor gitse bile boğazdan inmiyor.
İnsanı acı yazgısıdır duvarlar üstüne gelince çıkıp sokaklar kırlara alabildiğince bağırmak istiyorsun en kötüsüde gözlerin kurumuşsa akmıyorsa damlalar işte o an boğulmuştur demektir
Hatıralar her yerden bakar gözünün içine.
Toplayıp koyabilsen bir sandığın içine hatta yakakabilsen ah bir kurtulabilsen azaptan.