Üçüncü Bölüm: Okunamayan Şiir

Öğretmen kâh sorular kâh şiir ezberleme şeklinde ödevler verirdi. Ezber işinde mutlaka zorlanırdı Ali. Ama ister istemez o da herkes gibi ezberlerdi.

Ama bir defasında dergilerinde “Öğretmenim” başlıklı bir şiir gördü. Her birisi üçer dizelik üç kıtadan oluşan bu şiiri Ali çok sevdi. Zehra öğretmen bu şiiri ödev olarak vermemiş olsa da Ali onu defalarca okumuş ve ezberlemişti.

Bir öğretmenler gününde sınıfta Zehra Öğretmen Atatürk’ün öğretmenleri öven şu sözünü okumuştu.

“Öğretmenler; yeni nesli, Cumhuriyetin fedakâr öğretmen ve eğitimcilerini, sizler yetiştireceksiniz ve yeni nesil, sizin eseriniz olacaktır. M.K. Atatürk”

Ali’nin çok hoşuna gitmişti bu söz. Öğretmenini şöyle bir süzdü ve içinden “Ne mutlu Atamızın övgülerine layık olmak” diye geçirdi.

Öğretmen onun kendisini süzdüğünü görünce sanki Ali’nin gözlerindeki o isteği görmüş gibiydi... “Ne oldu Ali, bana bir şey mi söyleyeceksin?” diye sordu.

“Atatürk ne güzel söz söylemiş öğretmenim” dedi Ali.
“Ben bir şiir ezberlemiştim, okuyabilir miyim?” diye sordu.
“Ne konuda?” diye sordu öğretmen.
“Öğretmenim şiiri” dedi Ali.
“Ne kadar güzel!” dedi öğretmen. “Güne ne kadar uygun olur! Tabi ki kalk oku!” dedi.
Ali sevinerek tahtaya kalktı… Sesi ilk başta biraz titredi… ama sonra kelimeler ardı ardına dökülmeye başladı… Şiiri bir solukta okudu…

Ali şiiri bitirdikten sonra öğretmen mutlu bir yüz ifadesiyle “Teşekkür ederim çocuğum, yerine oturabilirsin” dedi ve sınıfa dönerek “Arkadaşınızı alkışlamak yok mu?” diye seslendi.
Ali alkış sesleri arasında utanarak ve yüzü kızararak yerine oturdu.

Öğretmen biraz sonra Ali’nin yanına gelerek: “Nereden ezberledin o şiiri?” diye sordu.
“Dergimizde vardı öğretmenim,” dedi Ali.
Öğretmen Ali’nin saçlarını okşadıktan sonra “Teşekkür ederim oğlum, çok mutlu oldum,” dedi ve Ali’nin yanından ayrıldı.
Oysa Ali çok daha fazla mutlu olmuştu… Yine o sıcacık eli başında hissetmiş, kalbi küt küt atmıştı.

İkinci sınıf sezon bitiminde okul bahçesinde bir veda töreni düzenlenmişti. Okul müdürü bir konuşma yapmıştı. Arkasından bir öğretmen şiir okumuştu. Müdür öğrencilere “Şiir okumak isteyen var mı?” diye seslendi. Kimseden ses çıkmayınca Zehra öğretmen de kendi sınıfına aynı çağrıyı yaptı. Yine kimseden ses çıkmayınca Ali’nin yanına geldi ve: “Sen şiir okumak ister misin Ali?” dedi.

Ali bir an ne diyeceğini bilemedi…
Kalbi hızla çarpmaya başladı…
Sanki bütün gözler ona çevrilmişti…

Öğretmenler gününde kendi isteğiyle bir şiir okumuştu ama onun dışında zaten öğretmen ödev verdiği günlerde sınıfta diğer arkadaşları da şiirler okumuşlardı. Neden özellikle kendisine sorduğunu anlayamamış ama çok mutlu olmuş, kızarmıştı. Ne cevap vereceğini düşünürken öğretmen yine saçlarını okşamış ve yanından uzaklaşmıştı.

Ali şiir okuyamamıştı ama o gün ilk defa öğretmeninin gözünde bir yeri olduğunu hissetmişti…

“Acaba ‘Öğretmenim’ şiirini okusa mıydım, Keşke önceden bilseydim şiir okumamı isteyeceğini, çok güzel bir şiir ezberler okurdum,” diye düşündü. Öğretmen de çok ısrar etmemiş ve yanından uzaklaşmıştı. Biraz ısrar etse “Öğretmenim” şiirini okuyabilirdi.

İçinde bir ukde kalmıştı Ali’nin. Yaz tatili boyunda bir şiir yazabilirdi ve belki gelecek yılın sezon bitiminde okuyabilirdi. Kendi yazdığı şiiri kendi sesinden dinlerse kim bilir ne kadar mutlu olurdu öğretmeni!

“Öğretmenimi çok severim, bir gün görmesem özlerim” gibi sevgi sözlerini şiir satırlarına yerleştirmeye çalıştı. Arada Atatürk’ten de söz etmeyi unutmadı.

Bir resim dersinde insan resmi çizilecekti. Zehra öğretmen “Bir arkadaşınız sandalyeye otursun, onun resmini çizin” dedi. Sonra belki de biri gönüllü olabilir umuduyla sınıfa göz gezdirdi. Ali’nin de gözü öğretmendeydi. “Gözüme öyle bir bakıyorsun ki, her halde sen gönüllüsün Ali” dedi. “Kalk bakalım!

Ali isteksiz görünerek ama aslında sınıfta kimseye vurmayan bu piyango da şiir isteği gibi onu çok mutlu etmişti. Öğretmen onu bir sandalyeye oturttu ve bacak bacak üstüne attırdı. Bu şekilde ders zili çalıncaya kadar hareketsiz oturdu. Her ne kadar bir ders boyu bu şekilde hareketsiz durmak pek de rahat katlanılabilecek bir şey değildi ama onun içindeki mutluluk bu rahatsızlığı bastırıyordu.

Ders bitiminde öğretmen sınıfa dönerek: “Arkadaşınız bir ders boyunca sizin için poz verdi ve hareket etmedi. Ona teşekkür edin!” diye öğrencileri uyardı.

Arkadaşları gülerek, kimisi “teşekkür ederim” dedi, kimisi konuyu şakaya çevirerek “tebeşir ederim” dedi. Kimisi de cümleyi tam söyleyerek “yüzünü gözünü tebeşir ederim” dedi. Ali hepsinin teşekkürlerine gülümsemeyle yanıt verdi. Mutluydu, çünkü şimdiye kadar hiç bu kadar çok kişiden teşekkür almamıştı.

Sezon sonu geldiğinde Ali hazırladığı şiiri tekrar gözden geçirdi.

Ama umduğu gibi olmadı…
Dördüncü sınıf sezon sonu veda törenine kadar her yıl şiiri biraz daha düzeltti…
Ama o “Şiir okumak ister misin?” sorusu bir daha hiç sorulmadı…

Beşinci sınıf için okula gittiğinde Zehra öğretmenin evlenerek öğretmenliği bıraktığını öğrendi.

Ali’nin yıllardır büyüttüğü şiir, sanki sahibini beklerken yetim kalmıştı.

(sürecek)

Kadir Tozlu
20.04.2026


DOST KALEMLERDEN İNCİLER

Bazen insan en güzel sözleri söylemek için doğru anı bekler…
Ama o an hiç gelmeyince, sözler içinde büyüyen bir sessizliğe dönüşür.
___ Güneşin Kızı Zehra

İnsan bazen bir soruyla büyür,
Söylenmeyen bir şiir içinde kalır,
Ve en derin iz, kalpte yarım kalan cümledir…
___ Ebuzer Özkan