Organik insanlar telefonların jetonla çalıştığı hayatı dokunarak, koklayarak öğrendiği günlerden geliyor
Yazdıkları mektuba cevap gelmesi için günlerce bekliyorlardı .
Isıtmalı antenli radyoyu , siyah beyaz televizyonun açılış istiklal marşıyla kapanışını saatini biliyorlardı ,
Ekmeği fırından kokusuna kilosuna göre seçiyor, , komşunun ev anahtarını günlerce emanet taşıyorlardı
Elektrikler kesilince gaz lambası başında sohbetler ediyor gaz ocağında pişen yemeklerden yiyorlardı .
Akşam ezanına kadar sokakta mendil kapmaca ile koşturup saklambaçta gözlerini bağlıyor , birdirbir ve uzun eşekte sırtına arkadaşını alıyor, misket, gazoz kapağı ve çelik çomakla çamurlara bulanıyorlardı ..
Mahalle çeşmesine ağzını dayayıp kana kana su içiyorlardı
Sonra bu dünyanın içine, oturduğu yerden kod yazan, video kesen, istediği bilgiye saniyede ulaşan bugünün yeni nesil gençliği geldi.
Onlar hayatı bilgisayarda telefonda tablette sörf yaparak, tıklayarak öğrendi,
Bugün aynı evde, bankamatikten para çekmeyi yatırmayı bilmeyen ve hala radyosuna güvenen insanla her şeye ekranından ulaşan çocuk yan yana oturuyor ama birbirini anlamıyor.
Biri dizleri kanayarak, terleyerek, toz yutarak oynadı ve acıyı bedeninde öğrendi,
Diğeri koltukta başparmağını yorarak oynuyor ve yenilgiyi sadece ekranda görüyor.
Biri sıra beklemeyi kavga edip aynı gün barışmayı öğrendi,
Diğeri eşleş butonuna basmayı, algoritmanın adaletine güvenmeyi, bir tuşla yeniden doğmayı öğrendi.
Biri sabrı, sokağı, tehlikeyi, ve yetinmeyi biliyor ama yeni dünyanın dilini çözemiyor,
Diğeri hızı, kodu ve ekranı biliyor ama hiçbir şeye tam dokunamıyor.
Ortada garip bir terslik var, kim kime akıl satacak, kim kimi eğitecek ?
Organik hayatı yaşayan mı dijital çocuğa düşmeyi, kalkmayı ve insan kalmayı öğretecek, Yoksa dijital çocuk mu organik insana bu çağın dilini öğretecek ?
Biri yavaşlığın büyüklere saygının güreşip koşmanın erik ağaçlarına tırmanın içinden geliyor
Diğeri hızın içinden ulaşım araçlarında büyüklerine yer vermeyen elinde telefona odaklanan ve sanal dünyada şampiyonluk kovalamaktan geliyor ...
Bu iki farklı dünya insanı her gün birbirine çarpa çarpa aynı evde aynı sofrada aynı sokaklarda birbirini anlayamadan aynı hayatı paylaşmaya devam ediyor.

Onları yargılamadan önce hatırlayalım: dijital dünyayı ellerine ilk biz verdik,
Sokağı güvenli tutamayan da bizdik, sonra da internete bu kadar girme diyoruz
Bizim zamanımızda böyle değildi demek kolay; çünkü o zaman bu dünya yoktu.

Orhan Gülaçar