Yalnızlık her zaman tek başına kalmak değildir.
Bazen kalabalığın içinde başlar.
Bazen de birinin yanında.

İnsan yalnızlığı çoğu zaman boş odalarda arar.
Oysa yalnızlık her zaman boşlukta değildir…
bazen dolu bir hayatın içinde saklanır.

Bir kalabalığın ortasında susmak…
Söyleyecek çok şey varken anlatamamak…
Dinlenmediğini hissetmek…
İşte yalnızlık bazen tam olarak budur.

Ve bazen bu yalnızlık bir ilişkide daha net ortaya çıkar.
Yanında biri vardır ama içindeki boşluk büyür.
Konuşursun ama karşılık bulmaz.
Varsındır ama hissedilmezsin.

İnsan o zaman şunu fark eder:
Yalnızlık, yokluk değil her zaman…
bazen anlaşılmamaktır.

Genel hayatta da böyledir aslında.
İnsanlar arasında yaşarsın ama kendinle kalırsın.
Bir şey anlatırsın ama yarım kalır.
Bir bakarsın, en çok kendine dönmüşsündür.

Ve zamanla insan şunu öğrenir:
Yalnızlık sadece kimsesizlik değildir.
Bazen yanlış yerde olmaktır.
Bazen yanlış anlaşılmaktır.
Bazen de yanında olanın sana uzak olmasıdır.

En ağır olanı ise şudur:
Gidenin değil, yanında olup seni yalnız bırakanın boşluğudur.

Çünkü insan en çok şunu sorar:
Ben gerçekten yalnız mıyım, yoksa sadece anlaşılmıyor muyum?

Ve çoğu zaman cevap nettir:
Yalnızlık dışarıda değil, içeride başlar.